Beste volgers,

steeds meer wordt ik aangevallen over mijn blogs die ik schrijf. Er zijn namelijk mensen die niet willen en erger nog, misschien wel niet kunnen begrijpen, dat deze blog gaat over hoe ik mij voel en wat ik meemaak in het proces wat nu ruim anderhalf jaar loopt. Het komt er eigenlijk op neer dat ik mensen of organisaties onheus zou bejegen. Mijn ervaringen mag ik dus niet meedelen zoals ik ze meemaak omdat er mensen zijn die niet het onderscheid kunnen zien tussen ervaringen van mij en eventuele 'kritiek'. Dit betekent dat ik vanaf nu alleen nog maar hele globale dingen neer kan en ga zetten op mijn blog, over het proces wat ik nu doormaak. Het komt er eigenlijk op neer dat als u werkelijk wilt weten wat er speelt en leeft, er het beste gebeld of gemailt kan worden. Hier zal ik nog 1x per maand, aan het begin van de maand, de laatste stand van zaken weergeven omtrent bijv. reïntegratie, rijbewijs, scans e.d. Bedankt in ieder geval voor het volgen van de blog tot nu toe en voor de fijne reacties die ik in de loop der tijd heb mogen ontvangen.

Frits 

De eerste week na de vakantie is heel voorspoedig verlopen. Deze week zou ik nog op 30% mogen zitten en dan vanaf volgende week naar 40%. Echter deze heb ik al ruim boven de 40% gezeten. Ik ben nu ook zo ver dat ik zelf heel goed aanvoel wat ik wel en niet kan., wanneer het teveel wordt, dat het nog net kan of dat het nog goed is. Ik heb ma-di-wo in Breda meegedraaid en op vr in Tilburg. Hopen dat we dit door kunnen zetten.

Wat ik absoluut niet prettig vindt is dat het contract met de huidige arbodienst, MaetisArdyn, door mijn werkgever is opgezegd. Dat betekent dat de arbo-arts die mij al die tijd begeleidt heeft van het toneel verdwijnt en ik een ander gezicht voor me ga krijgen. De huidige arts heeft het hele proces meegemaakt en weet precies waar de pijnpunten in het hele proces zitten en dan kan ik dadelijk alles weer bij een ander gaan neerleggen. Daar wordt je niet vrolijk van om alles weer op te moeten rakelen. Ook is het maar weer afwachten of de samenwerking met het revalidatiecentrum weer die goede vorm krijgt die het nu heeft. Ik moet dan nog wel toestemming gaan geven voor een schriftelijke overdracht van de oude naar de nieuwe arbodienst, maar 'papier' is wat anders dan samen opgebouwde ervaringen die je in een proces als deze opdoet. Dit is geen goede zaak voor mijn herstel gezien alle onduidelijk- en onzekerheden die er nu weer op me afkomen. Zorgen erbij in plaats van eraf.

De vakantie komt er nu aan. We gaan met het gezin anderhalve week naar Cochem in Duitsland, aan de Moezel in een Roompot vakantiepark. Volgens Myrthe en Luc gaan we naar Koos Konijn. Dat is de mascotte van Roompot. Klopt dus wel.

Verder kan ik melden dat ik na de komende 2 weken weer direct ga werken. Volgens afspraak met de bedrijfsarts de eerste week voor 3 halve dagen en dan vanaf 1 augustus voor 4 halve dagen. Langzaamaan begint dan de 50% binnen handbereik te komen. Als ik dat bereikt heb komt ook een terugkeer naar Tilburg dichtbij. Daar gaan we het bij het volgende bezoek bij de bedrijfsarts, eind augustus, over hebben.

De 2e week dat ik 3 halve dagen zou werken heb ik dat niet volgemaakt. Vermoedelijk iets verkeerds gegeten aangezien we ontzettend aan de "Formule 1", lees diarree, waren en ik daardoor een zeer slechte nachtrust had. Dat had tot gevolg dat ik niet goed was uitgerust en daardoor de 2e halve dag mijn accu heb opgeladen. Deze week wel weer 3 dagen gewerkt en ook nu is me dat goed afgegaan.

In eerste instantie stond de nieuwe MRI en de uistlag daarvan voor 23 juni. Dit werd al snel verplaatst naar 30 juni. Om 12.15 de MRI en om 15.10 de uitslag. Nu kwam er van de week post binnen van het EZH dat het uitslaggesprek om 11.55 zou zijn! Makkelijk als de MRI dan nog gemaakt moet worden! Vanmorgen bericht gehad dat de MRI nu verplaatst is naar woensdag 29 juni om 10.15. Jammer dat het niet op 1 dag kan, maar goed dat het wel allemaal doorgang kan vinden voor de vakantie straks begint en wij zelf ook zo'n anderhalve week weg zijn.

Tijd voor een update. Het is al eventjes geleden dat ik wat toegevoegd heb.

Ondertussen gaat het werken voor 2 halve dagen heel voorspoedig, ik wil dan ook eigenlijk naar 3 halve dagen toe gaan. Komende maandag ga ik dit voorleggen bij de bedrijfsarts. Bij RCB stoaan ze er in ieder geval positief tegenover. Belangrijk daarin is ook de goede medewerking die ik in Breda krijg van afdeling en management mbt tot mijn reïntegratie. Ondertussen ook een heel goed gesprek gehad met het hoofd HR van mijn werkgever. Ik hoop dat het vertrouwen wat ik hem gegeven heb, zich uitbetaald in een betere medewerking en daardoor hopelijk ook een snellere terugkeer. Het gevoel is in ieder geval een stuk positiever geworden dan dat het was!

Verder heb ik eindelijk mijn fysio mbt mijn val op de fiets in september af kunnen ronden en was de laatste controle bij de huisarts omtrent mijn bloeedruk nu ook eindelijk goed. Over een aantal weken ter controle nog wel een keer een 24-uurs meting.

Gisteren de grote truc van de autoruil gehad. Om 9.00 uur heb ik de Lancia weer bij de garage opgehaald. Weer helemaal nagekeken en rijklaar. Er waren ngo wel diverse zaken zoals een nieuwe accu. Logisch als de auto zo lang heeft stilgestaan. Verder hebben ze geen kosten in rekening gebracht voor een jaar lang stallen. Echt helemaal super. In de loop van de ochtend had ik de afspraak voor de overdracht van de Fiat. Dus dat is nu ook afgehandeld.

Wat minder was dat ik vandaag een brief kreeg van het Elisabeth Ziekenhuis dat de geplande MRI op 23-06 wel doorgaat, maar dat het uitslaggesprek is verschoven naar 30-06. Dit zou meteen na de MRI zijn op 23-06. Vervelend want dat is toch weer een week onzekerheid ook al verwacht ik dat het wel goed zal zijn.

Tevens heb ik bij RCB aangegeven of ze mijn afspraken op maan-, dins-, woens- en vrijdag zoveel mogelijk vanaf 15.00 uur smiddags kunnen plannen. Nu heb ik ineens afspraken ertussen om 13.00 uur wat problemen met zich meebrengt mbt het AT-werken bij Hornbach. Ze hebben toegezegd dat ze daar zoveel mogelijk rekening mee houden. Hopen dat dit ook gaat werken.

Afgelopen maandag bij ergotherapie heb ik het gehad over uitbreiding van de uren. Daar stond hij wel positief tegenover. Hij wilde dit wel eerst bespreken met de bedrijfsarts. Tot mijn verbazing had die nog geen contact gehad met RCB terwijl ik daar toch enkele weken terug al toestemming voor had gegeven. Ik heb van de week per mail nog contact gehad met de behandelaar, deze had de bedrijfsarts al wel benaderd maar nog niet gesproken. Gisteren, zaterdag, viel er vanuit Maetis, de arbodienst, een uitnodiging op de mat voor maandagochtend 18 april. Nou komen de zaken dus op deze manier bij elkaar. Morgen ga ik wel werken, maar de 2 maandagen erna niet ivm dus de afspraak bij de bedrijfsarts en pasen. Dit verschuif ik dan naar dinsdag, wat dan wel tot gevolg heeft dat het dus de komende 3 weken in principe nog steeds 1x per week is omdat er nog zovaal andere afspraken staan o.a. bij RCB.

Ook heb ik afgelopen week weer een 24-uurs bloeddrukmeting gehad, De uitslag daarvan komt aan het begin van de week. Ook met de fysiotherapie gaat het de goede kant op. Ik verwacht nog enkele behandelingen nodig te hebben en het dan af te kunnen ronden.

Vorige week en ook vandaag heb ik op 'mijn eigen' afdeling in Breda gewerkt. Vandaag voor het eerst weer klanten geadviseerd, een bestellijst gedaan e.d.. Lekker om dit soort dingen weer eens te kunnen doen. Ben blij dat ik weer op 'de afdeling' werkzaam ben. Dat geeft toch wat meer het gevoel van  betrokkenehid dan achter de schermen dingen uitzoeken op de pc. Overigens ben ik blij dat ik dat heb kunnen doen, maar ben ik nu zeker zo blij dat ik dit nu kan doen.

Bij ergo-therapie waren ze vanmiddag tevreden over het leefritme van de afgelopen week. Het is zaak om dat nu goed door te trekken en nog verder uit te bouwen.

De aanpassing van het leefritme begint langzaamaan de eerste resultaten te geven. Voor Petra beginnen er positieve veranderingen merkzaam te worden in mijn doen en laten. Ook ikzelf begin langzaamaan verbeteringen te voelen. Nu de ingezette lijn dus goed doortrekken. Zeker het overblijven van Myrthe en na de school naar de BSO gaan zorgt voor veel meer rust op dins-, woens- en donderdag. Het was niet makkelijk om de beslissing te nemen dat ze toch moest overblijven en naar de BSO moest gaan terwijl ik wel 'gewoon' thuis ben. Gelukkig blijft ze graag over en begint ze op de BSO ook haar draai te vinden.

Van alle dingen die nog spelen is 1 van de meest vervelende toch wel de geestelijke vermoeidheid. Het probleem is namelijk dat dit voor anderen iets is wat niet zichtbaar is en daardoor dus ook niet tastbaar. Bij iemand die een afgezet been heeft is het duidelijk wat zijn manco ofwel ziektebeeld is. Bij mij is dat veel minder duidelijk waardoor nogal eens de reactie komt dat er niet veel te merken is aan mij. Soms is dat wel frustrerend.

De term cognitie komt van het Latijns "cognoscere", wat "weten" betekend. Het woord refereert naar de werking van de hersenen, waardoor wij in staat zijn onze wereld te bevatten. Cognitie bevat een groot aantal vaardigheden, zoals snelheid en vermogen van denken, geheugen, concentratie, probleemoplossend vermogen en taal.

Cognitieve revalidatie therapie richt zich op het herwinnen van cognitieve vaardigheden, die ten gevolge van hersenletsel beperkt, veranderd of verdwenen zijn. Doel van de therapie is het verbeteren van de vaardigheden om alledaagse handelingen weer te kunnen uitvoeren. De therapie bevat het opnieuw leren van vaardigheden, het leren om strategieën toe te passen en het leren gebruik te maken van externe hulpmiddelen.

Cognitieve revalidatie wordt geboden door een veelvoud van disciplines. De therapeuten combineren hun vakkennis met kennis over cognitie. Een neuropsycholoog kan u zo helpen bij het opnieuw leren van cognitieve vaardigheden, een ergotherapeut kan u helpen bij het opnieuw leren van vaardigheden in het handelen die ten gevolge van cognitieve stoornissen verstoord zijn, de fysiotherapeut kan u helpen bij het opnieuw leren bewegen, wanneer het bewegen door cognitieve stoornissen wordt verstoord.

Voor mij zal dat in dit geval een neuropsycholoog zijn.

Googelen kan toch wel heel makkelijk zijn! Nu weet ik beter wat me vanaf nu elke dinsdag te wachten staat.

Op dit moment is er al sprake van een lichte vooruitgang. De verhouding 'arbeid'-rust is er op vooruit gegaan en dat begin ik nu langzaamaan te merken. Komende week zal dat nog wel beter worden omdat dan de vakantie voorbij is en iedereen weer naar school en dagverblijf. Ongelooflijk hoe gevoelig dit allemaal is. Vandaag trouwens min of meer een baaldag gehad. Ik weet niet waarom maar mijn humeur was niet al te best. Arme Petra, Myrthe en Luc.

Overigens krijg ik bij RCB een ander persoon voor de ergo-therapie. Mijn huidige krijgt een andere functie binnen RCB. Ik vind dit heel jammer aangezien ik een heel goed gevoel bij haar had. Niet te flauw en recht-toe recht-aan.

Zo, het is al weer eventjes geleden dat ik een reactie geplaatst heb. Ik ben dan ook flink ziek geweest met rillingen en hoge koorts, een virusinfectie aldus de huisarts. Omdat ik de laatste tijd heel gevoelig ben voor wat de kinderen meenemen aan virussen e.d. ben ik eens gaan uitzoeken waar mijn verminderde weerstand vandaan kan komen. Daar waar ik dacht dat dat wel eens zou kunnen liggen aan de infectie van vorig jaar mei blijkt dat volgens de huisarts en Dr. Rutten niet te kunnen.

Uiteindelijk blijkt na wat 'puzzelwerk'mijnerzijds en diverse gesprekken dat mijn accu niet het nivo haalt wat het zou moeten halen. In weze komt het er op neer dat ik te veel dingen in het huishouden naar me heb toegetrokken waardoor de verhouding arbeid rust is verstoord.

Vanaf de week na de carnaval gaat ook Myrthe in het schema draaien wat ze gehad zou hebben als ik gewoon gewerkt had. dat betekent dat ze dan op dins-,woens- en donderdag overblijft en naar de BSO gaat. Op deze manier heb ik ook veel minder tijdsdruk op een dag en ook meer tijd om mijn rust te pakken en dus de accu op te laden.

Ook ga ik de meeste taken in het huishouden afstoten en de dingen die ik doe, daar moet ik meer tijd voor gaan nemen. Verder moet er gelet worden op een goede afwisseling tussen mentale en fysieke bezigheden. Niet te lang dingen van dezelfde inspanning doen en ook niet te intensief. Bij het sporten mag ik niet meer tot het gaatje gaan, maar alleen nog maar onderhoudend sporten om uitputting te voorkomen.

De komende week zullen we ook kijken of het arbeidstherapeutisch werken aanpassing behoeft. Mocht dat zo zijn dan zal ik dat bij mijn casemanager mijn werkgever gaan neerleggen.

Gezien de ontwikkelingen heb ik nu dus al profijt van mijn tijd bij RCB. Hier waren we alleen nooit achter gekomen. Daar waar we dachten dat we het goed deden blijkt het nog heel wat beter te kunnen. Aanpassen en verder gaan dus.

Ik kan aangeven dat de scores over het algemeen gemiddeld zijn voor wat er voor mijn leeftijd en categorie gescoort zou moeten worden.
Er waren 2 duidelijke kenmerken:
1. Problemen bij korte termijn geheugen. Na korte tijd veel moeite met ophalen van informatie. (een bevestiging van zoals ik dat duidelijk zelf ook al ervaar)
2. Concentratieverlies bij auditieve informatie. Ofwel als het binnenkomt per gehoor en zeker als het dan wat langer duurt, zakt de informatie (opslag) weg. Als informatie schriftelijk wordt aangereikt blijft het wat meer en langer hangen. Ook informatie in een bepaalde context wordt iets beter onthouden. Nu kijken hoe dit ontwikkeld kan gaan worden, aangezien dit van groot belang is voor het normaal kunnen functioneren in de maatschappij.

Gisteren heb ik eindelijk de eerste dag gehad met diverse afspraken bij RCB die echt gericht zijn op revalidatie.

Van de logopedie vraag ik me af of dat uiteindelijk echt een vervolg gaat krijgen. Ik kreeg de indruk dat ik mezelf al behoorlijk wat aangeleerd heb als ik te maken heb met woordvindingsproblemen. Petra en ik moeten nog allebei een vragenlijst invullen mbt logopedie. Wellicht dat daar nog verschillen uitkomen aangezien ik in de afgelopen maanden wel heb geleerd dat ik de dingen over het algemeen positiever in zie dan dat Petra ze ervaart.

 Van de ergotherapie en de groepstherapie heb ik zeker wel verwachtingen op dit moment dat dat me wat gaat brengen. Ik was trouwens blij dat het gisteren achter de rug was, aangezien ik echt doodop was aan het eind van de groepstherapie. Het uurtje sporten doet dan echt goed om even vrij te worden. Waar ik verwacht had deze week niet meer te hoeven gaan rusten zal ik dat vanmiddag toch wel gaan doen. Ondanks dat ik goed geslapen heb voel ik me nu nog vermoeid.

Voor volgende week heb ik op maandagmiddag de afspraak staan voor ergotherapie. Dat sluit mooi aan op het werk in Breda, dus dat komt gelukkig gunstig uit. Verder heb ik woensdagmiddag het gesprek mbt de uitslagen van de onderzoeken en op donderdag dan weer logopedie en de groepstherapie met sport.  

Vanmorgen heb ik de uitslag van de 24-uurs bloeddrukmeting gehad van de huisarts. Deze was niet best. Er komt een aanpassing op de medicijnen die ik al slik, ofwel ik krijg er nog 1 bij. Over 6 weken krijg ik dan weer een nieuwe 24-uurs bloeddrukmeting om te kijken of er dan een beter resultaat is dan tot nu toe. Ook moet ik gaan letten op zoutarm eten en kreeg ik het advies voor bezoek aan een diëtist. Het ergste is dat we daar al heel erg op letten. Bij een diëtiste kom ik al sinds november om mijn gewicht omlaag te krijgen omdat dat sinds de ziekenhuisopnames en de periode van inactiviteit erna met 13 kg ws gestegen. Toevallig ben ik daar woensdag j.l. nog geweest en de volgende afspraak daar staat over ongeveer 6 weken.

Op een paar uur na ben ik, zijn we, nu een jaar onderweg. Op het moment dat ik dit schrijf wist ik exact een jaar geleden dus nog van niks. Aan het eind van de nacht die nu komt kwam de epileptische aanval waarmee het hele circus is begonnen. Raar gevoel geeft dat. Een jaar waarin het voor mij, ons gezin, familie en goede vrienden behoorlijk op zijn kop heeft gestaan. Wanhoop, verwachting, teleurstelling, motivatie, verdriet, blijdschap. Alles is wel voorbij gekomen.

Mooi om te zien is dat ik morgen, donderdag, exact een jaar na dato, een proces in ga bij RCB wat ervoor moet zorgen dat ik er nog sterker en beter uit ga komen. Daar heb ik ook alle vertrouwen in. Ik voel me dan ook steeds sterker worden. Van week tot week merk ik wel vooruitgang in belastbaarheid. Langzaamaan heb ik het idee dat de eerste week eraan zit te komen waarin ik geen extra rust meer hoef te nemen. Als het zover is meldt ik dat wel.

Ondertussen ben ik toch wel echt toe aan een 2e halve dag erbij. Ik heb in het weekeinde de bedrijfsarts per mail benaderd of ik mijn 2e halve dag kon gaan doen op zaterdag. Dan komt het namelijk zoiezo niet in conflict met afspraken bij RCB. Echter, hij wilde toch wachten tot de uitslagen van de 16de. Daar wachten we dus maar op.

Afgelopen maandag de 24-uurs bloeddrukmeting weer opgehaald en dinsdag weer ingeleverd. Ik ben benieuwd wat er uit komt. En nog veel belangrijker, hoe het aangepakt gaat worden! Uitslag komt volgende week.

Vanmorgen weer controle gehad bij de diëtiste. Sinds de laatste keer geen vooruitgang geboekt. Ook geen substantiële achteruitgang. Toch weer flink aan de bak dus.

Morgen van 10.30 tot 16.00 uur bij RCB. Ook voor volgende week staan daar veel afspraken op maandag, woensdag en donderdag.

Vanmorgen heb ik het bezoek aan de bedrijfsarts gebracht. Ik was om 9.00 uur de eerste. Hij en ook ikzelf zijn positief over hoe het nu gaat. Afhankelijk van de uitslag van de onderzoeken bij RCB gaan we kijken of we kunnen gaan uitbreiden naar 2 halve dagen toe. De uitslag van die onderzoeken komt als het goed is volgende week vrijdag. Dat is mij tenminste toegezegd, maar normaal krijg ik op woensdag een brief met alle afspraken voor de volgende week en die heb ik nog niet gehad. Normaal gesproken betekent geen brief, geen afspraak. Ik wacht morgen nog even af aangezien volgende week ook de groepstherapie zou moeten beginnen. Ondanks dat ik maandag met hoofdpijn thuis kwam was het heel positief dat ik dinsdagmiddag eigenlijk niet heb hoeven rusten. Dat was voor het eerst! Hopen dat dit zich doortrekt de komende weken.

Aan het begin van de middag had ik bij de huisarts de controle ivm de te hoge bloeddruk. Dit was de 3-maandelijkse controle nadat we gestart zijn met medicijnen. Helaas waren de resultaten absoluut niet zoals ze moeten zijn. 1e meting: 175/108. De 2e meting was nog slechter: 180/113. Om uit sluiten dat ik de test beïnvloed door stress(!) voor het afnemen van de test gaat er weer een 24-uurs meting volgen. Komende maandagmiddag moet ik in Eindhoven de apparatuur laten aansluiten en die moet ik dan dinsdagochtend weer gaan inleveren. Ben benieuwd, maar de kans is groot dat de medicijnen aangepast moeten gaan worden. Wordt vervolgd.

Afgelopen week heb ik de onderzoeken gehad bij RCB. Naar mijn idee is dat wel redelijk goed gegaan. De uitslag komt over 2 weken. Verder is het zo dat de start van de groepstherapie met 1 week is uitgesteld omdat in de komende sessie een aantal mensen uitstromen en het dan niet ideaal is om te gaan starten. Dat vangt nu dus aan op 10 februari. Al met al staat de agenda wekelijks vol met afspraken.

Gisteravond ben ik op uitnodiging met 'mijn' afdeling mee geweest naar een uitje bij De eeterij in Diessen. Een gezellige thema-avond in Mexicaanse sferen. Leuk om iedereen weer eens te zien en te spreken. Ook was dit het afscheid van Paul, tweede keer, die nog een keer een jaar door Australië gaat reizen. Paul veel plezier daar. Ik zal je blog weer gaan volgen.

Vrijdag weer  een 3-maandelijkse controle MRI gehad. De uistlag was dat het er superschoon uit ziet. Geen spoortje van wat dan ook te zien. Dit zijn de berichten die moed geven, net zoals het terugkrijgen van mijn rijbewijs. Het gaat echt de goede kant op en het vertrouwen neemt ook weer toe. Wat een goede start van het jaar zo!

Ik heb het nog gehad over de vermoeidheid. Dat is iets wat iedere patiënt aangeeft dat hij/zij daar last van heeft. De oorzaak weten ze echter niet aan te geven. Het is iets wat moet slijten en wat met behulp van RCB in goede banen geleidt moet worden. Ook over het traject bij RCB was Dr. Rutten heel positief en hij verwacht dan ook dat daar op termijn goede resultaten van te zien kunnen zien.

Gisteravond was bij BNN de Nationale IQ-test. Ik heb daaraan meegedaan. De test bestond uit 5 verschillende onderdelen:

Taal:                     12 vragen waarvan 11 goed

Logica:                  12 vragen waarvan 6 goed

Rekenen:               12 vragen waarvan 8 goed

Ruimtelijk inzicht: 12 vragen waarvan 9 goed

Geheugen:               9 vragen waarvan 2 goed

Van de 6 vragen gericht op het korte termijn geheugen had ik er niet 1 goed! Van de 3 op de lange termijn gerichte vragen had ik er 2 goed. Dit geeft een bevestiging van de problemen waar ik tegenaan loop. Al met al had ik toch nog een hele nette score van 108. Tussen 90 en 110 is een gemiddelde intelligentie. Zit dus net niet meer bij het bovengemiddelde.

Zo langzamerhand beginnen de afspraken binnen te stromen. Volgende week op woensdag en donderdag heb ik al de onderzoeken bij het RCB. Vanaf de week daarna ben ik daar iedere donderdagmiddag voor de groepstherapie en sporten. Wat nog moet volgen zijn de afspraken voor de ergotherapie.

Komende vrijdagmiddag heb ik weer een 3-maandelijkse MRI-scan in Tilburg in het EZH. Meteen daarna krijg ik bij Dr. Rutten de uitslag. Hoewel ik er heel positief tegenover sta begint het langzaamaan toch wel wat te kriebelen. Het blijft toch wel spannend.

Vandaag ben ik voor het eerst weer met de auto gaan werken. Het is me goed bevallen. Ik had tot nu toe alleen nog maar een paar kleine ritjes in het dorp gemaakt, dus het was de eerste grotere rit. Dat ging heel goed. Ik was wat later weg dan voorheen met het OV en was er al ruim een half uur eerder. Ook na het werk ging het rijden me goed af. Dit scheelt een hoop rijstijd; een uur! In tegenstelling tot wat de revalidatie-arts had aangegeven voel ik me nu toch echt fitter dan na het reizen met het OV van de afgelopen weken. Zij was bang dat de inspanning van het rijden en het moeten opletten dezelfde energie zou vergen als het langduriger reizen met het OV. Op dit moment ervaar ik dat zeker niet zo.

Overigens weer bedankt voor de warme reacties die ik/wij de afgelopen dagen heb mogen ontvangen. Ja Yolanda, ik ken jou wel hoor. We hebben elkaar in al die jaren inderdaad maar nauwelijks gesproken maar ik weet echt wel wie je bent hoor! Bedankt voor de belangstelling.

Afgelopen vrijdag, 24 december, stond er in De Telegraaf, zoals vaak, een stukje van Prof. dr. Smalhout. De titel was: Kerst, bekommernis om de naaste. Het gaat er onder andere over dat Nederland overloopt van de slachtoffers. Denk bijvoorbeeld aan zinloos geweld, criminaliteit, racisme, ernstige ziekte, medische missers, relatieconflicten, enz. Verder gaat het erover dat wij vanuit onze relatieve overvloed aan bezit, geld en gezondheid de hand reiken aan iedereen die ergens slachtoffer van is geworden. Dat de slachtoffers niet alleen staan in hun verdriet, armoede of eenzaamheid. De essentie is: 'er zijn voor de ander', aandacht, zorg en liefde. Het passen op naasten zoals familie en vrienden, maar ook collega's of die onbekende die je tegenkomt maar waarvan je ziet dat hij/zij hulp nodig heeft.

Nou moet ik zeggen dat ik ervaren heb dat in het afgelopen jaar die hand mij heel vaak, door veel mensen, is toegereikt! Dat ik vaak aandacht, zorg en liefde heb mogen ontvangen. Ook heb ik vaak reacties mogen ontvangen uit 'hoeken' die ik niet direct verwacht had. Het omgekeerde is helaas ook gebeurd. Daar waar je reacties, bezoek of hulp van mensen had verwacht is dat uitgebleven. Nu je zelf in de situatie verkeert zoals die nu is, besef je pas hoe belangrijk het is om die aandacht, zorg en liefde te ontvangen en dus ook hoe belangrijk het is om die te geven.

Iedereen die dat op de een of andere manier gedaan heeft naar ONS in het afgelopen jaar heel veel dank daarvoor. Met name ONS omdat Petra  en de kinderen natuurlijk ook slachtoffer zijn van alles wat er is gebeurd.

Jawel, vandaag eindelijk post gehad van het CBR. Ik kan bij de gemeente een nieuw rijbewijs gaan aanvragen! De tegenvaller is echter dat het maar voor 1 jaar geldig is, daar waar de neuroloog sprak over een periode van 3 jaar. maar goed, we kunnen nu wel weer een jaar vooruit!

Vandaag ook bij de bedrijfsarts geweest. Deze wil voorlopig op dezelfde voet doorgaan als nu het geval is. Hij heeft me wel op het hart gedrukt om mijn verstand te gebruiken en absoluut te reageren, in mijn eigen belang, als de opstart, met al het reizen, toch te zwaar is. Vooralsnog moet ik gewoon goed mijn rust pakken als ik gewerkt heb. Zo was ik vanmiddag om 15.15 uur thuis en heb ik van 16.00 tot 17.30 bijgetankt.

Al weer een week geleden bij o.a. de revalidatie-arts geweest in revalidatiecentrum Blixembosch. We hebben bij 2 verschillende personen ons verhaal en onze ervaringen  van de laatste tijd neergelegd. Nu staan er voor eind dit jaar en begin volgend jaar 2 afspraken gepland om te kijken hoe het traject er uit gaat zien. Hopelijk kunnen we nog wat stapjes vooruit maken. Ondanks dat alles eigenlijk 'goed' gaat voor mijn gevoel zijn er wel degelijk wat dingen die zijn gaan spelen na de operaties en wat dan ook in verband is te brengen met datgene wat er in het afgelopen jaar allemaal gebeurd is.

Van het CBR heb ik nog steeds niks gehoord!

Gisteren het gesprek op het hoofdkantoor gehad. Daar hebben we het gehad over de communicatie en de gang van zaken van de afgelopen weken. Verder zijn er afspraken gemaakt over reïntegratie. Ik ga reïntegreren in de vestiging in Breda. Op die manier kan ik er weer rustig inrollen zonder dat er meteen de druk opligt zoals dat zijn als je in de eigen vestiging reïntegreert. De start daarvan is morgen, woensdag! Eindelijk.

Vandaag is de keuring voor het rijbewijs geweest. Die begon met het ondertekenen van een verklaring waarin je toestemming gaf aan de arts om de gegevens aan het CBR door te spelen en waarin ook stond dat de arts vandaag geen uitspraak zou doen, maar dat de uitspraak door het CBR gedaan zou worden. Verder heeft de arts een aantal testen gedaan op het gebied van geheugen, ogen, lopen, voeten, knieën e.d. Naar mijn idee ging dat allemaal wel goed. Bij het afscheid kreeg ik te horen dat gezien mijn beeld ik voor max 3 jaar goedgekeurd ga worden en dat hij me over 3 jaar wel weer terug ziet. Daaruit trek ik de conclusie dat de test van vanmiddag naar behoren is gegaan.

Na zijn vakantie heeft Dr. Rutten telefonisch contact met mij opgenomen. We hebben het gehad over het afbouwen van de medicijnen en alle gevolgen die dat heeft. De statistieken leren dat 80% van de patiënten aanvalsvrij blijft na afbouw van de medicijnen. dat is veel, maar betekent wel dat er nog steeds 1 op de 5 patiënten wel weer een aanval krijgt. Dit in combinatie met het gegeven dat de afbouw weer ten koste gaat van maanden autorijden hebben we besloten de medicijnen door te slikken. Zo kan ik dus wel gekeurd worden en wordt mijn mobiliteit veel groter. Daarnaast is de kans op een nieuwe aanval met het slikken van de medicijnen zeer sterk gereduceerd.

Als gevolg daarvan heb ik meteen het Behandelcentrum Neurologie in Veldhoven gebeld. Dinsdag 7 december a.s. kan ik om 15 uur al terecht voor de keuring (175 Euro!) Ik ga er vanuit dat dat wel goed gaat komen, wat zou betekenen dat mijn mobiliteit er weer gigantisch op vooruit gaat.

De test bij de KNO-arts viel het niet eens zo tegen. Het gehoor links is nog iets slechter geworden, zeker op het punt van spraakherkenning. Verder is het toch nagenoeg gelijk aan begin dit jaar. dat was 4 februari, dus 6 dagen voor de epileptische aanval. Ze gaf het advies mee om duidelijk aan mensen aan te geven dat als ik ergens mee bezig zijn, dat ze dan eerst duidelijk mijn naam moeten roepen voordat ze hun  verhaal gaan vertellen. Als ik dan reageer kan het verhaal afgestoken worden. Bij deze dus.....

Volgens het UWV is het vervoer in deze omstandigheden een gezamelijke kwestie van werkgever en werknemer. Nog de een, nog de ander is daar volledig voor verantwoordelijk. Zo kreeg ik ook een schrijven daarover terug van de bedrijfsarts.

Helaas is er verder nog geen duidelijkheid omtrent het vervoer naar het werk. Binnenkort gaan we kijken met VM(vestigingsmanager),  RM(regiomanager) en Casemanager hoe we dit kunnen oplossen. Wordt dus vervolgd, wat inhoudt dat het voor dit jaar wel niet veel meer zal worden ben ik bang.

Ziek zijn als je ziek bent. Ja dat kan hoor. Sinds vorige week heb ik flink last van een keelonsteking en ben snotverkouden. Heb een kuurtje gekregen van de huisarts.

Verder heb ik vandaag contact gehad met Revalidatiecentrum Blixembosch (RB). Hier kan ik maandag 13 december terecht voor een intake gesprek. Daar komt nu dus ook schot in. Kan eindelijk de nazorg van start gaan.

Volgende week gaat de auto bij de garage nagekeken en verkoopklaar gemaakt worden. Dan bepalen we in overleg de prijs en gaat hij in de showroom en op internet.

Donderdagochtend naar de KNO-arts. Daar krijg ik eerst een gehoortest. Ik ben benieuwd wat het verschil gaat zijn met begin dit jaar.

De optie 'taxi van de zaak' is niet geschikt voor mijn situatie, maar meer voor vertegenwoordigers e.d. De casemanager heeft offertes opgevraagd bij taxicentrales om te kijken wat de kosten zijn. Zelf heb ik dat ook gedaan bij 1 van de grootste taxibedrijven hier in de regio. De kosten kwamen bij mij uit op 100 Euro enkele rit. Bij de zaak kwamen ze op een retour voor 105 Euro. Uiteindelijk heb ik maar voorgesteld dat ze of mijn extra keer rijbewijs aanvragen en bijbehorende keuring vergoeden zodat ik met de auto kan tot de medicijnen afgebouwd gaan worden. Ten tweede heb ik aangegeven dat als ik met iemand mee heen rijdt, ik met het openbaar vervoer terug kan gaan als ik afgezet word op station Tilburg-West. De terugreis is dan in totaal zo'n anderhalf uur. Via de casemanager kreeg ik als antwoord dat zij het door zou sturen aan mijn vestigingsmanager. Die zou daar dan contact over opnemen met mij. Dat was donderdagavond. Ik ben vanmiddag zelf maar eens gaan bellen en helaas had hij alleen het eerste stuk van de mail maar gezien en niet mijn stuk met de voorstellen die ik had gedaan. Het was daardoor dus blijven liggen. We hebben nu afgesproken dat hij gaat kijken of het geregeld kan worden dat ik op de woensdagen een paar uur kan komen, hetzij doordat ik gehaald wordt of doordat ik thuisgebrqcht wordt. De andere enkele reis doe ik dan per openbaar vervoer. Het is duidelijk dat de optie van heen halen het meest effectief is voor mij met het oog op me nuttig kunnen maken.  Deze week krijg ik daar antwoord op.

Verder treed ik morgen nog in contact met het UWV om te kijken wat de rechten en de plichten zijn volgens de wet Poortwachter en tevens om te kijken of zij een rol kunnen spelen in een vergoeding voor reiskosten. Echter, waarschijnlijk is ons gezamenlijk inkomen daarvoor te hoog.

Ook heb ik nog een mail teruggehad van de nazorg van het EZH. De afspraak met het MMC kan ik afbellen. Dat heb ik ondertussen dan ook maar gedaan. Verder heb ik nog niks gehoord van RB. Dat heb ik dus al weer op mijn to-do-lijstje voor morgen staan. Ook ga ik nu de brief voor het CBR de deur uit doen waarin ik mijn keuring voor het rijbewijs definitief opschuif. Van mijn arts heb ik nog niks gehoord, maar die blijkt op dit moment op vakantie te zijn.

Tevens heb ik via de casemanager bij mijn werkgever gevraagd wat de (financiële) gevolgen zijn als ik dadelijk een jaar in de ziektewet zit. Het ziet er nu toch wel naar uit dat ik op 10 februari niet volledig in mijn eigen functie aan de gang ben. Het gevolg is dat ik een terugval in inkomen heb van 100% naar 80%. Dat wordt dus drastisch besparen. Ik kom pas weer op 100% als ik minimaal 4 weken aaneengesloten in mijn oorspronkelijke functie heb gewerkt.

Gisteren heb ik telefoon gehad van Medisch Expertise Centrum Neurologie te Veldhoven. Zij wilden voor maandag 23 november een afspraak met Dr. Hiel maken. Dat heb ik om kunnen zetten naar een afspraak met Dr. Dellemijn bij hetzelfde centrum. In principe is die afspraak woensdag a.s. Echter toen ik aangaf dat de mogelijkheid zou bestaan dat mijn medicijnen per eind januari afgebouwd zouden gaan worden gaven zij direct aan dat het nu zonde was om de keuring te doen omdat die dan maar heel kort geldig zou zijn. Volgens de wet moet ik dat namelijk weer melden, wat zoals eerder gemeldt, inhoud dat ik dan weer een periode niet mag rijden. Ze gaf aan dat mijn case bij hun blijft openstaan totdat ik meer weet omtrent afbouw van medicijnen of totdat ik aan het eind van de afbouw zit. Het advies is om dit ook aan het CBR te melden. Of zij zo soepel om zullen gaan met verschuiven is de grote vraag. Afwachten dus wat daar uit komt.

Vanmorgen heb ik post gehad van het Maxima Medisch Centrum (MMC) hier uit Veldhoven. Daar zat een uitnodiging in en een vragenlijst voor het vervolg van de revalidatie. Vreemd, want ik heb laatst een mail gehad van het EZH dat dat na overleg juist NIET bij het MMC zou gebeuren maar bij Revalidatiecentrum Blixembosch (RB). En bij het RB zijn de papieren in middels ook binnen en kan ik vandaar binnenkort ook een uitnodiging verwachtten. We zullen dus het EZH nog maar eens gaan benaderen wat de bedoeling nou is. Het lijkt me niet dat ik op 2 plaatsen behandeld moet gaan worden. Ik weet dat ik een speciaal geval ben, maar vast niet zo speciaal dat dit nodig is!

Ook heb ik gisteren naar aanleiding van alle ontwikkelingen, en de brief die ik ontvangen had van de bedrijfsarts, de casemanager bij mijn werkgever gebeld. Zij was inderdaad ook al op de hoogte door middel van een mail die zij al van hem had ontvangen. We hebben het gehad over het punt vervoer. Ik heb haar ook de recentste ontwikkelingen met mijn rijbewijs medegedeeld. Mijn werkgever is er niet voor verzekerd en heeft er ook geen afspraken over lopen dat er in zo'n situatie iets geregeld kan worden. Het alternatief met meerijden kwam nu weer ter sprake. Ik heb aangegeven dat dat in het voorjaar al moeizaam was te realiseren met 6 collega's uit de regio Eindhoven en dat dat nu alleen maar moeilijker was geworden omdat er van die 6 collega's 2 naar de vestiging in Breda zijn gegaan. Ze dacht uiteindelijk dat er via Maetis nog zoiets bestond als 'Taxi van de zaak'. Zij gaat uitzoeken of dat er (nog) is, wat het inhoudt en of dat iets voor mij kan zijn. Ik ben heel benieuwd, want dat zou de mogelijkheden om weer iets op het werk te gaan doen flink vergroten, zeker als straks ook de werkopbouw weer kan gaan starten. Afwachten dus...

p.s. Heb tegenwoordig problemen om alles in het door mij gewenste lettertype neer te zetten. Ik krijg het niet zo aangepast als ik wil.

Vandaag ben ik bij de arbo-arts geweest. Deze vondt het gezien de huidige stand van zaken en alle nog komende ontwikkelingen zinvol om een nieuwe afspraak te maken na de jaarwisseling. Ik heb aangegeven dat ik toch wel graag weer iets wil gaan doen. Uiteindelijk hebben we afgesproken dat ik onder bepaalde voorwaarden 1x per week een paar uur aan de gang mag. Die voorwaarden zijn: vervoer moet goed geregeld zijn, geen verplichting, laagdrempelig, duidelijke afspraken, niet zien als opbouw van werk nog, in de luwte en een afgebakende opdracht, eventueel thuiswerk. Daarna ben ik met het openbaar vervoer naar de zaak gegaan. Het gesprek van vanochtend heb ik daar besproken en de VM gaat kijken of hij hier iets mee kan. Ik ga kijken en overleggen wat de beste dag is voor mij. Hopelijk kunnen we hier iets mee.

Vervolgens kreeg ik onderweg van Petra al telefoon dat er een brief van het CBR binnen was gekomen. Wat een toeval na mijn bezoek gisteren! Hierin staat dat ik wordt doorverwezen naar een neuroloog voor nader ondezoek. Het punt is echter nog dat ik ben doorverwezen naar Dr. Hiel, verbonden aan het Expertise Centrum Neurologie in veldhoven (en ook aan het Anna in Geldrop). Echter het is deze man geweest die zo'n 4 jaar geleden een verkeerde diagnose heeft gesteld. In hem heb ik dus geen vertrouwen. Ik heb dus meteen het CBR gebeld en zij gaan kijken of 1 van de andere neurologen die aan dit centrum verbonden zijn dit onderzoek kunnen gaan doen. Vanf het moment dat dit centrum de papieren binnenheeft zou ik in korte tijd, een week, een oproep moeten krijgen. Een ander probleem dient zich nog wel aan:

Vandaag ben ik op controle geweest bij de diëtiste en daar was al meer bereikt dan ik had gedacht. Ik ben namelijk de eerste 2 kilo kwijt. Dat gaan we dus nog even doorzetten.

Vervolgens ben ik naar het CBR gefietst in Eindhoven om te kijken of ik de boel wat kon bespoedigen. Ik wilde meer weten voor ik de afspraak van morgen bij de bedrijfsarts zou hebben. Helaas konden ze niet eens de moeite nemen om met hun luie reet uit de stoel te komen om mij even te woord te staan. (heb maar tot 10 geteld en er niks van gezegd, voor je het weet lig je weer onderop de stapel) Kreeg ze aan de balie aan de telefoon! Het is zo dat mijn gegevens op dit moment ter beoordeling liggen bij een arts. Hoe lang dit gaat duren konden ze me niet vertellen. Ik heb aangegeven dat ik voor mijn werk afhankelijk ben van de auto, dat ik nu een half jaar na de operatie zit en nav die termijn medisch gezien weer zou mogen rijden en nu dus een groot probleem heb. De enige mogelijkheid om de zaak te bespoedigen is dat de werkgever een brief stuurt waarin deze aangeeft dat het noodzakelijk is dat ik mijn rijbewijs nodig heb voor mijn werk. Dat verzoek heb ik zojuist dus bij mijn werkgever neergelegd.

Verder heb ik gisteren mijn eerste fitness-sessie gehad waardoor ik vandaag met spierpijn rondloop op diverse plaatsen.

Ook heb ik nog gebeld met Revalidatiecentrum Blixembosch (RB) om te kijken of ze ondertussen de gegevens hadden ontvangen van het EZH. Gelukkig waren die nu inderdaad binnen. Vervolgens wordt dat  in een commissie besproken om te kijken bij welke arts ik terecht kan en dan wordt er een afspraak gepland. Deze wordt vervolgens thuis gestuurd.

Zoals al aangegeven heb ik  morgen een afspraak bij de bedrijfsarts. Ik ben benieuwd wat daar uit gaat komen. De motivatie om weer te gaan werken is groot. Aan de andere kant liggen er ook nog een paar beren op de weg. Eens kijken hoe we daar vorm aan kunnen geven.

De uitslagen van bloed en urine zijn goed. Dit betekent dat de medicijnen voor bloeedruk en cholesterol goed werken en geen schade toebrengen. Dit zou met name het geval kunnen zijn voor de schildklier dus vandaar deze controles na 2 weken medicijnen.

Gisteren heb ik vroeg in de middag een mail gestuurd naar de nazorg van neurochirurgie in het EZH. Omdat ik na 2 weken nog niks gehoord had van Revalidatiecentrum Blixembosch (RB) ben ik die  zelf gaan bellen. Daar bleek dat ik helemaal niet aangemeld was door het EZH! In de mail aan het EZH heb ik om uitleg gevraagd hoe het mogelijk was dat er nog niks bekend was bij RB.

Vandaag een reactie terug gehad van de nazorg. Het blijkt dat mijn gegevens in eerste instantie gestuurd zijn naar het MMC in Veldhoven, maar gezien het complexe klachtenpatroon is er toch voor RB als behandelcentrum besloten. Vreemd, want er is met mij namelijk totaal niet over het MMC gesproken, maar alleen over het RB. De gegevens zouden ze vandaag(!) per brief opsturen aan het RB in Eindhoven.  Toch weer heel vervelend dat je er weer zelf achteraan moet en dat de uitvoering weer niet overeenkomt met wat toegezegd is. Wordt dus vervolgd.

Even de accu opgeladen. Van zondag t/m woensdag zijn we lekker naar Berlijn geweest. Met het vliegtuig, Ryanair, op en neer. We hebben heerlijk genoten van  deze dagen. Veel gezien en gedaan en toch ook goed uitgerust. De kinderen uit logeren geweest. Even lekker tot elkaar gekomen; uit eten geweest. Woensdag was Petra ook nog jarig. Al met al kunnen we er weer lekker tegenaan. Nadeel was dus wel dat ik de historische overwinning tegen Feyenoord gemist heb! Hopelijk krijgen we vanavond een goed vervolg tegen FC Twente.

Ook komen er weer een hoop afspraken aan in de komende weken. Daarvan zal ik uiteraard weer verslag gaan doen. Helaas heb ik nog steeds niks van het CBR gehoord. Ik ben dus bang dat ik voorlopig nog niet mag rijden, wat tevens een groot probleem oplevert om weer te kunnen gaan starten met werken.

De uitslag is duidelijk, de bloeddruk is te hoog. Overdag 165/102, snachts 136/85, gemiddeld 157/95. Hier moet dus aan gewerkt gaan worden. Ten eerste zal ik er voor moeten zorgen dat het gewicht weer een dalende lijn gaat krijgen. Daarnaast gaan er medicijnen voor ingezet worden. Om te bepalen welke medicijnen heb ik een urine- en bloedstaal moeten afgeven. Dat wordt dus binnenkort vervolgd. Ondertussen al bij de diëtiste geweest en dan blijkt dat wij toch een behoorlijk goed eetpatroon hebben. Het zit hem dus met name in de extra's, waarvan de verleiding als je een hele dag alleen thuis bent, veel groter is dan als je in een normaal leef/werk ritme zit. Door middel van het aanbrengen van accenten gaat er een start gemaakt worden om dit te verbeteren. Ook wil ik binnenkort het sporten weer gaan oppakken en dat zal ook zeker gaan helpen.

Beste volgers,

vandaag 3 belangrijke afspraken gehad, waaronder een follow-up MRI en de uitslag daarvan. De uitslag is GOED. Er is op dit moment niks meer zichtbaar. Daar valt dus even een last en spanning van me/ons af op dit moment. Wel moet ik over 2 weken nog een keer terug komen voor wondcontrole. Dit omdat er nog vocht onder de wond zit er nog stukjes hechtdraad aanwezig zijn. Verder is de eerstkomende afspraak dan weer in januari. Dan wordt weer een nieuwe follow-up MRI gemaakt. Dit zal voorlopig om de 3 maanden plaatsvinden. Op termijn zal dit om het half jaar gaan gebeuren. Hoe goed het er nu ook allemaal uit ziet. Het is niet de vraag OF het terugkomt, maar meer WANNEER het terugkomt. Vandaar ook de follow-up MRI's zodat er kort op de bal gespeeld kan blijven worden. Hoogstwaarschijnlijk kunnen na de MRI in januari de MRI's vervolgens in het MMC in Veldhoven gedaan gaan worden.

Verder hebben we het nazorggesprek gehad. Hier is uitgebreid op een aantal zaken ingegaan die anders zijn en gaan dan voorheen. Dit zijn zaken die op 19 oktober nog in een overleg besproken gaan worden. Dan zal er gekeken worden of ze iets voor ons kunnen betekenen. Verder moet ik ook naar de KNO-arts ivm mijn gehoor. Wellicht dat de operatie daar invloed op heeft gehad en dat moet dus ook gecheckt gaan worden.

Langzamerhand komt vrijdag in beeld en neemt de spanning ook wel toe over wat de MRI gaat brengen. Niet de MRI op zich, maar wel wat er uit komt, vind ik psychisch zwaarder dan het terugplaatsen van het stuk schedel begin september.

Vanmiddag moet ik naar het diagnostisch centrum voor het laten aansluiten van een 24-uurs bloeddrukmeter. Morgen, aan het eind van de ochtend, moet ik deze weer laten verwijderen. Ik ga toch maar eens kijken dat ik ga fietsen. Het zal niet meevallen aangezien mijn conditie, die al niet top was, er aanzienlijk op achteruit is gegaan in de afgelopen maanden. Mede dankzij de medicijnen en de periodes van inactiviteit wegens herstel, een gewichtstoename van zo'n 12 kilo sinds eind april. Het wordt werken om dat weer af te bouwen.

Ik heb zojuist post gehad van het CBR. Het betreft een ontvangstbevestiging van de ingestuurde Eigen Verklaring, gedateerd op 28 september. De brief gaat als volgt: Geachte heer Dieben, hierbij delen wij u mede dat wij uw Eigen Verklaring hebben ontvangen. Aan de hand daarvan beoordelen wij of u in aanmerking komt voor een Verklaring van geschiktheid. Met die verklaring kunt u een (nieuw) rijbewijs aanvragen bij uw gemeente. Gemiddeld ontvangen onze klanten binnen acht weken nader bericht over onze beoordeling. Vaak kunnen wij direct een Verklaring van geschiktheid afgeven. Maar het kan ook nodig zijn dat wij u vragen om aanvullende informatie, of dat wij u verwijzen naar een specialist voor een nader onderzoek. Wij streven ernaar om alle aanvragen van een Verklaring van geschiktheid zo spoedig mogelijk af te handelen, met een maximum termijn van vier maanden.

Oef. Ben benieuwd wat ik binnenkort nog te horen ga krijgen van het CBR. Uitgaande van het gemiddelde van 8 weken kom ik uit ergens eind november. Dat valt dus al tegen. Waar ik al helemaal niet aan moet denken is dat ze de volledige termijn gaan nodig hebben, dat zou namelijk betekenen dat het eind januari wordt. Ik ben ook benieuwd of er nog een nader onderzoek moet volgen bij een specialist. Wordt vervolgd......

Het gaatje op het hoofd is nu al een paar dagen niet meer open gegaan. We kunnen dus de conclusie trekken dat het gaatje nu definitief dicht is. Dit betekent dat ik vanaf nu mijn haar NIET meer hoef te wassen met betadineshampoo maar na bijna 5 maanden eindelijk weer eens met een gewone (milde) shampoo. Hoezo blij zijn met simpele dingen!

Ook het rusten in de middag wordt al weer wat minder, nu 1x per 2 dagen in plaats van elke dag. We bouwen dus weer op.

Vandaag dus de eerste afspraak gehad van de hele reeks. De fMRI in Utrecht. Ik ben door Petra bij het station in Eindhoven afgezet en ben per openbaar vervoer gegaan omdat Petra met Myrthe naar de tandarts moest vanmiddag. De fMRI was volledig gelijk aan de eerste keer in april.  Er zijn geen substantiële verschillen vergeleken met de eerste fMRI. Heel positief dus. Het was weer een uitgebreide MRI die voorzien was van een aantal opdrachten. Zo moest ik weer een vingeroefening doen als ik een groen lichtje zag, deze keer links en rechts. Ook kreeg ik weer een reeks woorden te zien waarbij ik aan associaties moest denken met andere woorden. Tevens kreeg ik weer een test waarbij ik moest reageren dmv het indrukken van een knopje als ik een sterretje in beeld zag verschijnen. Daar tussendoor diverse MRI sessies waarbij ik alleen maar hoefde te liggen en niks moest doen. Ook kreeg ik na afloop weer allerlei testjes voor motoriek, coördinatie, kracht en intelligentie. Dit ging allemaal goed. Heel belangrijk is dat er geen noemenswaardige verschillen zijn tussen links en rechts. Dat houdt dus weer in dat het functionele gedeelte naar aanleiding van de operatie niet is aangetast.

Overigens begon het vanmiddag met een uur vertraging omdat de persoon voor mij in de MRI grote problemen had met het in de MRI gaan. Zij heeft zich, 1 of 2x, uit de MRI laten halen. Gelukkig hebben ze haar MRI uiteindelijk wel af kunnen maken.

Vandaag de controle gehad voor het gaatje dat open blijft. We vroegen ons af waarom we op en neer gegaan zijn. Het ziet er goed uit meneer Dieben; het kan nog wel enkele weken duren; als het gat groter wordt, het meer gaat bloeden of als het geen zuiver bloed meer is moet u even bellen voor een extra afspraak. En dat was dat. Bloedonderzoek werd ook niet meer nodig geacht en de kuur met antibiotica loopt morgen af en wordt niet verlengd. Heel goed merkbaar is het verschil tussen de ene of de andere pleeg die je treft op de poli. De ene is heel zorgzaam en voorzichtig; en de andere is veel gemakkelijker.

Ondertussen per mail bericht gehad van Dr. Rutten dat de fMRI in Utrecht maandag a.s. door kan gaan. Binnenkort volgt er dan nog een uitnodiging voor een follow-up MRI in het EZH in Tilburg. Daarna volgt dan nog een afspraak om de uitkomst ervan te bespreken. Voor mijn gevoel zijn de laatste loodjes er aan aan het komen!

De eigen verklaring is naar het CBR opgestuurd. Ik ben benieuwd hoe lang het gaat duren. Bij de gemeente gaven ze aan dat het wel een week of 6 duurt eer ik voor het eerst iets hoor van het CBR. Afwachten dus.

Verder is het een herhaling van zetten na de vorige operatie. In de middag slapen, verder wat wandelen. Een krant, boek of tijdschrift lezen. Wat internet en TV kijken(helaas geen groot sportevenement meer als het WK voetbal) ; zeker vandaag met prinsjesdag. Eens kijken wat er de komende tijd op ons afkomt.

Vanmorgen ook weer mail gehad uit Utrecht ivm de functionele MRI. Die willen ze graag komende maandag uitvoeren. Ga dus vandaag ook Tilburg nog maar eens benaderen of dat kan gaan plaatsvinden.

Het wondje op het hoofd is nog steeds open, wat betekent dat ik morgenmiddag toch nog even terug moet naar Tilburg voor controle. Gistermiddag kreeg ik ook nog een telefonische controle van Dr. Broekman.

Vanmorgen door collega Ruud naar EZH gebracht. (en weer naar huis door ons moeder) Om 11.00 uur had ik daar een afspraak bij de verpleegkundige op de poli-neurochirurgie. Daarvoor heb ik eerst om 8.30 bloed laten prikken zodat die uitslag om 11.00 uur bekend zou zijn. Positief is dat de CRP bloedwaarden omlaag gegaan zijn van maandag 26 naar nu 21. De antibioticakuur is nog wel met 6 dagen verlengd. De hechtingen zijn eruit gehaald, wat heel goed, vlot en netjes ging deze ronde. (dank je wel Chantal) De wond zag er keurig netjes uit en is goed aan het herstellen. Er is nog 1 plekje dat niet dicht is. Mocht dat woensdag nog niet dicht zijn dan moet ik woensdagmiddag nog terug voor een extra controle. Het hoofd is nog wel gezwollen maar dat moet langzaam aan gaan bijtrekken. Het verzoek wanneer de MRI's plaats kunnen vinden is door de pleeg naar Dr. Rutten gestuurd, dus hopelijk komt daar de komende week wat meer duidelijkheid over. Verder voel ik me goed en heb ik nu echt het idee dat het de goede kant opgaat.

Nou, effe bijpraten!

Vrijdagavond was Frits rond 9 uur al weer thuis. De dienstdoende neurochirurg heeft bloed laten prikken (CRP 24) en vond dat niet alarmerend. Ze wilde Frits niet opnemen, omdat die verhoogde waarde ook kon worden veroorzaakt door het herstel. Ze had nog een vaag verhaal over dat een infuus toch niet zou werken, schreef andere pijnstilling voor en dat was dan dat. Maandag terugkomen voor nieuw bloedonderzoek.

Vervolgens was het dikke gezicht zaterdag verdwenen, en ging het ook met de nieuwe pijnstillers goed. Veelbelovend dus!

Zondagavond weer foute boel: Frits heeft een rode vlek op zijn hoofd die erg warm aanvoelt. En wat hebben ze ons altijd geleerd over rode, warme huid? Jep, 9 van de 10 keer is er dan sprake van een ontsteking. Omdat Frits niet heel veel vertrouwen heeft in de dienstdoende neurochirurg in Tilburg, bellen we de huisartsenpost. Die vinden het noodzakelijk dat Frits door een arts gezien wordt, en raden ons aan Tilburg te bellen. Als zij geen gehoor geven, mogen we langskomen. Zo gezegd, zo gedaan. We hebben de bewuste neurochirurg gesproken. Zij wilde best even kijken, maar gaf al meteen aan dat ze Frits hoe dan ook niet op zou nemen. Ze vond het erbij horen en wilde sowieso wachten totdat de hechtingen eruit waren. Toen hebben we toch maar de huisartsenpost gebeld, gewoon om zeker te weten of we de nacht doorkonden. De arts daar kon haarfijn uitleggen hoe het zat. Blijbaar is het een hele gewone reactie dat de huid rondom een breuk rood en warm wordt, omdat het lichaam de botten weer aan elkaar moet plakken, en dat kost moeite. Vandaar de reactie van de huid. Nou, dat bracht een hoop opluchting met zich mee!

Na een goede nacht lagen we vanochtend een beetje te overleggen of we de hele check-up van vandaag niet gewoon af konden blazen. De huisarts had ons goed gerustgesteld, en ook aangegeven waar we op moesten letten. En vrijdag moet Frits toch terug omdat de hechtingen er dan uit moeten. Eigenlijk hadden we net besloten om niet te gaan, toen Frits uit bed klom en een bebloed kussen aantrof. Grrrrrrr... Toch maar gebeld, hij kon om 10.15 terecht. Ik heb hem met de kids weggebracht, zijn ouders hebben hem weer opgehaald. De wond is gecontroleerd, die is nog schoon. Opnieuw bloed geprikt, de uitslag zou doorgebeld worden. Als de CRP erg gestegen zou zijn, zouden ze Frits opnemen en aan het infuus leggen. Was er weinig verandering, zien we vrijdag wel verder. Gelukkig kwam het verlossende telefoontje vanmiddag: CRP 26, dus niet noemenswaardig gestegen. We wachten dus af tot vrijdag!

Ja hoor, het lijkt ons weer niet gegund... Frits loopt al twee dagen met forse hoofdpijn rond, kan er ook niet van slapen. Vanmorgen maar eens naar de huisarts geweest voor wondcontrole, en die zag er goed uit. Maar de bloeddruk was erg hoog, 181 over 108. Na 20 minuten rust iets lager, maar nog steeds te hoog. Binnenkort moet daar een keer een 24-uurs controle voor komen. De huisarts raadde Frits in ieder geval aan om zelf even contact met Tilburg op te nemen over de hoofdpijn, omdat hij zelf daar niet zoveel verstand van heeft. Hij durfde niet zonder meer een slaapmiddel of andere pijnstiller voor te schrijven. Zo gezegd, zo gedaan. Drie keer raden wat ze in Tilburg zeiden...

Wacht maar even af, meneer Dieben.

Daar wordt je toch tureluurs van hè? Maar goed, verder was er geen reden tot bezorgdheid. Vervolgens kwam Eugenie op de koffie, en die had al de indruk dat zijn gezicht iets gezwollen was. Daarna kwam ik om 17.00 thuis, en het eerst wat ik zag was een dicht oog. Dus meteen naar Tilburg gebeld. Drie keer raden wat ze daar zeiden (het wordt een beetje saai onderhand):

U heeft geen koorts? Dan wacht maar even af, meneer Dieben.

Nou vraag ik je! Ze weten daar toch ook hoe het de vorige keer ging? En gek hè, dat je geen koorts hebt als je 8 paracetamollen eet op een dag. Dus hebben we na het eten het heft maar in eigen handen genomen en is Frits met Hans naar Tilburg gereden. Op naar de EHBO. Ik heb ondertussen gebeld dat ze eraan kwamen, en ze zouden de dienstdoende neurochirurg inseinen.

Wordt vervolgd!

Vandaag ben ik jarig. Vraag niet hoe, maar wel weer een jaartje ouder geworden. Ik heb dat vandaag in kleine kring gevierd met mijn ouders en schoonouders. We hebben vanmiddag een High Tea gehouden. Het was weer uitstekend verzorgd door Chez Margaret. Komende vrijdag vieren we het uitgereid met de verjaardag van Luc.

Iedereen die gereageerd heeft voor mijn verjaardag (mail, SMS, post, telefoon) bedankt hiervoor.

Wat is een POS? Dat is een Pre Operatieve Screening. Ofwel er wordt door een anethesist beoordeeld of je geopereerd mag gaan worden. Als ik hier dus niet doorheen kom, gaat de operatie maandag niet door. Er is uitgebreid gesproken over de afgelopen operaties en er zijn een hoop vragen gesteld over hoe ik mij voel. Vervolgens werd mijn bloeddruk gemeten: 180/105. Dat is dus veel te hoog. 5 minuten later doet ze het nog eens: 150/95. Gelukkig maar, want als de bloeddruk nog steeds zo hoog was geweest had ze geen toestemming gegeven en had ik er eerst via de huisarts voor moeten zorgen dat de bloeddruk omlaag was gegaan. In zoverre onbegrijpelijk omdat ik namelijk in de 3 weken ziekenhuis, die ik al gehad heb, elke dag gecontroleerd ben op bloeddruk en die regelmatig hoog is geweest. Niet eerder is daarbij aangegeven dat ik hier iets mee moest gaan doen. Vanf nu dus wel, maar dan wel na de komende operatie. Omdat de bloeddruk zo hoog was moest ik nog langs cardiologie om een hartfilm te laten maken. Dit was zo gepiept. Binnen een minuut nadat alles was aangesloten kon het er al weer af. Mocht hier nog iets uit komen word er door de cardioloog contact opgenomen. Eigenlijk verwacht ik geen problemen in deze richting. Hopen dus maar dat het stilblijft.

Overigens was de aanloop naar deze POS ook omringd door vraagtekens. Wij kregen, op 6 augustus na het bezoek bij Dr. Rutten, namelijk te horen dat vanaf 1 september er voor iedere operatie een POS nodig is. Voorheen was het zo dat een POS meerdere maanden geldig was. Toen wij aangaven dat ze dan eens moesten kijken of er dan eventueel op 30 augustus geopereerd kon worden, omdat die POS dan niet nodig was en we er dan ook niet voor op en neer hoefden te komen gaf de dame in kwestie aan: "zei ik net 1 september? Nee dat is al sinds 1 juni he vragend aan de collega die naast haar stond". We hebben  er maar geen woorden aan vuil gemaakt, maar hadden wel onze bedenkingen.

Dit weekeinde helaas helemaal weggeregend, zoals iedereen eigenlijk wel. Zijn dus geen weekend weg geweest, maar hebben diverse familiebezoekjes afgelegd.

De soap van het plannen van de operatie zet zich nog even voort. Woensdag j.l. weer gebeld en er was toen nog niks bekend. Ook was de planster voor de OK's niet aanwezig. Heb dus maar dringend verzocht, tot 2x toe, om mij een dag later terug te laten bellen door de planster. Toen ik om 15.45 nog geen telefoontje gehad had ben ik om 15.50 zelf maar gaan bellen. Wat bleek: ze waren telefonisch bereikbaar van 9.00 tot 15.30. Ik kon dus niemand meer te pakken krijgen. Heb vervolgens dus maar weer een klacht ingediend, nummer 3, via het patiëntenbureau. Op vrijdag ben ik om 15.00 uur maar weer zelf gaan bellen aangezien er nog steeds niet gebeld was. Dit ondanks dat het patiëntenbureau (die al om 7.50 terug gereageerd hadden) hadden aangegeven dat ze hun uiterste best zouden doen om iemand te laten bellen vandaag. De planster had niet begrepen dat ze me zoiezo terug moest bellen, maar alleen als ik ingepland was. Slechte onderlinge communicatie dus. Al met al is het nog helemaal niet zeker dat ik in de week van 6 september geopereerd ga worden omdat ik wegens diverse vakanties nog niet zomaar bij een ander ondergebracht kan worden. Wordt dus nog vervolgd...

Afgelopen weekeinde hebben we het heerlijk gehad. We hebben dierenpark Emmen bezocht en dat is echt aan te bevelen. Wat een prachtige dierentuin! De kinderen, maar wijzelf zeker ook, hebben ervan genoten. Ook de bijbehorende speeltuin, expeditie Yucatan, was genieten. 

Ook zijn we naar speelstad oranje geweest. Een waar kinderparadijs. Beter gezegt: een grote overdekte kermis, waarvoor je maar 1x entree betaald als je binnenkomt. Een mooi concept.                                       

Zo maken we toch wel iets van de vakantie. Volgende week heeft Petra alweer de eerste dagen op school, en de week daarna moet ik, als het goed is, dus weer aan de beurt zijn. Het gaat weer snel dus.

Ik zag dat ik het nog niet heb gehad over mijn nieuwe helm. Die heb ik nu sinds 5 weken. Een idee van mijn schoonzus waar ze in het ziekenhuis positief over waren en nadat ze het bij de laatste controle gezien hadden zelfs enthusiast. In plaats van de "gipsen" helm heb ik een fietshelm gekocht. Mijn vorige helm was bij mijn bezoek van begin juli al aan vervanging toe. Doordat de helm dicht is broeit die ontzettend met als gevolg dat ie er ook al vies uit zag aan de binnenkant. Niet echt bevorderlijk voor het herstel van een wond. Een fietshelm geeft ook een goede bescherming, misschien nog wel beter zelfs. Het pascomfort is goed en doordat een fietshelm "open" is heb ik ook geen last meer van broei.

Vanuit het weekeinde weg met Maarten, mijn PSV-maatje, naar Eindhoven gegaan om de wedstrijd tegen De Graafschap te gaan bekijken. Ruim de tijd genomen om er naar toe te gaan en precies op tijd binnen om de wedstrijd te zien. Hoe dat zo kwam... Eerst deden we er al lang over om, via Maastricht, op de snelweg te komen. Toen waren we net voor AC Nederweert toen de auto geen vermogen meer had en we dus gedwongen waren om te stoppen. Gelukkig hebben we via de vluchtstrook nog wel de parkeerplaats weten te bereiken. Met al onze technische kennis onder de motorkap gekeken en natuurlijk niks vreemds gevonden. Opnieuw gestart en toen was er wel weer vermogen. Een rondje parkeerterrein gedaan en weer gestopt. Wat doen we? Of de ANWB bellen en zeker weten dat we de wedstrijd niet halen of het toch maar gaan proberen en kijken waar het schip, in dit geval de auto, strandt. Als echte supporters kozen wij natuurlijk voor doorgaan. En wonder boven wonder reden we zonder problemen door naar Eindhoven. Daar eerst mijn nieuwe seizoenkaart op gaan halen omdat ik mijn oude kwijt was geraakt. Hier was ik gelukkig vrijdagmiddag al achter gekomen en had bij PSV nog kunnen regelen dat er een nieuwe kaart klaar zou liggen. Dat ophalen ging vlot en zorgde niet voor veel vertraging. Wat wel voor vertraging zorgde was mijn binnenkomst. Mijn kaart deed het prima dus dat ging goed. Maar toen ik binnen was moest ik van een steward mijn helm af doen. Daar mocht ik niet mee het stadion in! Mijn reactie: wat er ook gebeurt die helm gaat niet af. Meteen maar even uitgelegd waarom. Hij kon zich daar wel iets bij voorstellen maar moest het aan zijn teamchef voorleggen. Deze moest zijn superieur er weer bij halen wat heel lang duurde. Deze reageerde namelijk in eerste instantie niet op de oproepen die gedaan werden. Op het moment dat wij er al een minuut of 10 stonden te wachten begon ik aan te geven dat hij mijn vak, rij- en plaatsnummer maar moest opschrijven en dat ze maar naar boven moesten komen. Precies op dat moment hoorden we dat de betreffende persoon onderweg was. Uiteraard was er alle begrip en mocht ik met helm op naar binnen. precies op tijd zaten we op onze plek om de wedstrijd te volgen. Vervolgens 6-0! Alle moeite was niet voor niks geweest. Terug naar het vakantie adres hebben we geen problemen gehad en zo door kunnen rijden. Niet meer via Maastricht, maar bij DSM rechtsaf België in. Dat scheelde zoiezo al een 15-20 minuten

.

In de afgelopen dagen is er flink geklust in en om het huis. Van ons lijstje zijn de volgende zaken tot uitvoer gebracht: de kraan buiten voor is aangelegd zodat we niet meer met een tuinslang door het huis heen hoeven. De poort en schuurdeur zijn vervangen zodat het er achter ook weer fatsoenlijk uit ziet. Op zolder is de vliering aangelegd zodat we goed op kunnen gaan ruimen en meer overzicht en ruimte hebben. De schuifdeur naar de keuken toe is vervangen en tot slot is de trapleuning vastgezet en is de kraan op de badkamer goed aangesloten. Dit is allemaal door een zelfstandige klusjesman gedaan. Vervolgens heeft Petra al veel schuur- en schilderwerk verricht aangezien de poort en schuurdeur en bijbehorende deurposten en het schuurraam compleet geschilderd zijn. Ik heb gezorgd voor de koffie, boodschappen, was, strijk en afwas.

Wat er nu nog moet gebeuren is dat er binnenschilderwerk gedaan moet worden. Daar zullen we in de komende weken eens naar gaan kijken. Tevens moet er nog een kattenluik in de schuurdeur geplaatst gaan worden. Helaas waren we dat vergeten te doen voordat er geschilderd werd!

Officieel zou nu mijn vakantie begonnen zijn en waren we nu al weg. Gisteren heeft Petra ook vakantie gekregen. We gaan eens kijken hoe we de komende tijd invulling gaan geven aan onze vrije tijd. We hebben in ieder geval nu de tuin lekker aangepakt met wat nieuwe plantenbakken, planten en aankleding zodat we daar in ieder geval van kunnen genieten.

Helaas hebben we geen klushulp aangeboden gekregen, dus hebben we nu maar een offerte laten maken door een zzp-er, ofwel een zelfstandige. Hopelijk kan die ergens in de komende weken iets voor ons betekenen hoewel nu ook de bouwvak begint. Maar goed, dan maar na de bouwvak. Dan komt daar dus ook schot in.

Hallo iedereen. Er is ons op diverse vlakken een hoop hulp aangeboden. Graag willen wij gebruik maken van klushulp om een aantal karweitjes die we hebben liggen af te ronden.

Het gaat om o.a. de volgende dingen: een buitenkraantje aanleggen aan de voorkant van het huis; panelen in een binnendeur monteren (montana) en deze als schuifdeur ophangen; monteren poortdeur (moet nog uitgefreesd worden), monteren schuurdeur (moet nog uitgefreesd worden, deze moet ook andersom gemonteerd worden dan dat hij nu hangt; het maken van een vliering, met vlizotrap, op de voorzolder; het opnieuw monteren van een trapleuning en tenslotte wat schuur en schilderwerk.

Wie voelt/voelen zich aangesproken en hebben er zin in om ons wat vooruit te helpen met wat klussen?

Gisterochtend ben ik bij de bedrijfsarts geweest. We hebben gesproken over de operatie, de infectie, de helm, en over het te volgen traject. Ook hij had zoiets als een hersentumor en het vervolg met het lichtten van een stuk schedel niet eerder meegemaakt. Er werd dan ook met belangstelling naar de wond gekeken. Als de operatie gepland is neem ik weer contact op om een nieuwe afspraak te maken voor ongeveer 6 weken na de operatie. Ook hebben we het gehad over de mogelijkheden om op dit moment al enigszins te werken.  Volgens de wet Poortwachter zou ik al weer werkzaamheden kunnen verrichten aangezien ik ook al weer kan fietsen en licht mag tillen. Hierbij liepen we toch tegen praktische problemen op zoals het vervoer en de veiligheid. Hiermee wordt nu toch wel duidelijk dat de infectie grote invloed heeft qua herstel en dus ook voor mij persoonlijk en voor mijn werk. Als ik geen infectie had gehad, was ik nu langzamerhand op het punt gekomen om weer aan het werk te gaan. Dit kost me dus zomaar 3 maanden extra. Nou zijn het qua weer niet de beroerdste maanden om thuis te zijn, maar prettig is het allerminst. Het liefst zit je weer zo snel mogelijk in je gewone ritme en hoe langer dat duurt hoe meer moeite dat straks ook weer gaat kosten.

Ik ben vandaag weer ter controle geweest in het ziekenhuis en heb weer wat meer vrijheden gekregen. Het bukken mag weer en ook het tillen is weer toegestaan zolang het maar niet iets is als een verhuizing. Dat betekent dat ik me, gelukkig, weer wat meer met de kinderen kan bezig houden. Verder zitten er nog een paar korstjes op het hoofd, wat betekent dat de we langzaam op het punt komen dat de wond genezen is. Over 4 weken, op 6 augustus, moet ik weer op controle en dan kan er hopelijk een datum geprikt gaan worden voor begin september waarin het stuk bot weer terug geplaatst gaat worden. Dan volgen er maar 2 dagen ziekenhuis en wel nog 4-6 weken herstel thuis. Gevolg van dit alles is wel dat onze vakantie dus geannuleerd wordt aangezien ten eerste de afspraak midden in de vakantie valt en ten tweede de beperkingen die er zijn invloed hebben op de kwaliteit van de vakantie. Wel nog even gevraagd wat het risico is dat er weer kans is op een infectie. Dat blijft dus aanwezig, zoals bij elke operatie! Grrrr.

Daarna zijn we nog even bij mijn werkgever ons gezicht gaan laten zien. Leuk om weer eens een hoop collega's te zien en te spreken.

liggen soms heel dicht bij elkaar. Afgelopen donderdag hadden we de bruiloft van Olesya en Bobby (neef Petra). Petra en ik zijn naar de sprookjesachtige huwelijksinzegening geweest. Dezelfde dag is helaas ook oom Wim Schults overleden. Vandaag is zijn begrafenis waar ik helaas niet bij kan zijn vanwege mijn vervoersprobleem. Ik wens mijn nichten en neef, Dorien, Marieke en Robert (waarvan ik weet dat ze mijn blog volgen) veel sterkte met het verlies van hun vader en tante José met het verlies van haar man en natuurlijk de kleinkinderen met hun opa. In mijn gedachten ben ik bij jullie.

Gisteren en vandaag bij de huisarts geweest omdat we ons zorgen maakte. Ten eerste omdat ik eergisteren verhoging had en me de hele dag niet lekker voelde. Controle van de bloedwaarde gaf aan dat deze gestegen was naar 15. Niet verontrustend volgens de huisarts omdat dat ook met mijn verkoudheid te maken kan hebben waar ik last van heb. Vandaag weer geweest omdat Petra bij controle van de wond 2 gaatjes had gevonden waar wondvocht uit kwam. Dit kan geen kwaad en moet alsnog vanzelf dichtgroeien. Het een houdt volgens de huisarts ook geen verband met het ander. Wel heb ik per mail het Elisabeth geïnformeerd over datgene wat er speelt.

Verder al een hoop WK-wedstrijden gezien, maar uitgezonderd het spel van de Duitsers is het nog niet veel soeps geweest. Niet mooi, maar wel bijzonder was gisteren de stunt van de Zwitsers tegen de Spanjaarden.

De kop zegt het al. Goed nieuws vandaag. De bloedwaardes zijn gezakt naar het nivo waarop het thuishoort, namelijk onder de 10. Daarbij was men heel tevreden over hoe de wond er uit ziet. Zonder bijkomende bijzonderheden betekent dit dat ik me pas op 9 juli weer hoef te melden bij Dr. Rutten voor controle. Yes, yes, yes. Overigens zijn ook mij armen weer aan het bijtrekken van de diverse infusen en heb ik daar steeds minder last van.

Hallo alle volgers van onze blog. Ik ben nu weer een paar dagen thuis en ik moet zeggen het is weer heerlijk om thuis te zijn. Ontzettend bedankt voor alle reacties en steun die wij hebben mogen ontvangen in de afgelopen weken. Dat doet ons echt goed. Ik voel me goed op dit moment. Verder is het rustig aan doen. Van de andere kant kan ik ook niet anders aangezien ik zo ongeveer niks mag. Natuurlijk zal maandag nog een spannende dag worden, maar ik zie het met vertrouwen tegemoet!

Yes, het is gelukt! De bloedwaardes zijn nog niet goed, maar wel genoeg gezakt om over te mogen stappen op pillen en dus naar huis te mogen. Maar goed ook, want vannacht hebben ze van ellende het infuus er weer uit gehaald... Vanmiddag om half 1 was Frits thuis. Hij heeft heerlijk in zijn eigen bed een dutje gedaan en we hebben Chinees gegeten om het te vieren! Maandag moet er nog een keer bloed geprikt worden en dan hopen we maar dat de ontsteking echt weg is. Zo niet, zijn er twee opties: of hij krijgt nog een keer pillen en mag weer naar huis, of hij moet weer aan het infuus en blijft dus daar. Maar we gaan ervoor dat het over is!

Nog een blundertje van het ziekenhuis: ze waren tijdens het eerste ontslaggesprek vergeten te zeggen dat Frits 6 weken lang niet deel mag nemen aan het verkeer... Ook niet fietsen dus! Toevallig hoorde Frits dat in een gesprek van een mede-patient en heeft hij er zelf even naar geïnformeerd. Geldt dus ook voor hem. Dat wordt wandelen! Jammer, want hij krijgt zaterdag zijn nieuwe fiets...

Het lijkt ons niet gegund dat de laatste week ziekenhuis soepeltjes verloopt. Vanmiddag bleek Frits' andere arm ook ontstoken te zijn door het infuus. Ze hebben hem eruit gehaald toen de antibiotica erdoor was, maar zeiden ook dat er weer een nieuwe in moest. Das dus niet grappig, want dat is een beetje errug lastig bij Frits. Vooral nu beide armen ontstoken zijn. Lastige is nu natuurlijk ook dat er morgenvroeg weer bloedgeprikt wordt, maar dat de kans erin zit dat de bloedwaardes niet gedaald zijn omdat er twee ontstoken armen zijn... En zolang dat infuus erin moet, is de kans ook groot dat er steeds nieuwe ontstekingen de kop op steken. Vicieus cirkeltje dus. Maar aangezien er in het weekend geen artsen zijn, behalve voor noodgevallen, gaan ze Frits straks eerst nog pijnigen met een nieuw infuus en zal er morgen overleg plaatsvinden. Zucht...

Dit was wel grappig: een zuster vroeg vandaag aan Myrthe of ze ook een spuitje wilde (doelend op een spuitje om mee te spelen). Myrthe keek erg ineens erg benauwd en riep heel hard Nee! Totdat ze doorhad dat het om een spuitje voor de pop ging, toen wilde ze er wel eentje!

Vandaag de uitslag van het weefselonderzoek:

HET IS GOED!!!!!

Dus dat is heel goed nieuws! En ze hebben radiologisch gezien alles weg kunnen halen. Dat wil niet zeggen dat echt alles weg is, want dat zal waarschijnlijk niet het geval zijn, maar dat wat er achter gebleven is is in ieder geval minimaal. Frits wordt nu wel de rest van zijn leven onder controle gehouden om te zien hoe het zich verder ontwikkelt.

Helaas pindakaas was er ook weer een domper vandaag: de ontstekingswaarde in het bloed was nauwelijks gedaald (van 44 naar 43). Dat betekent dat Frits nog een week lang aan het infuus moet. Doffe ellende, want hij heeft erg veel last van de infusen. Ze hebben ook veel moeite met prikken bij Frits, en dat maakt het geen pretje. Ze hadden hem er vanmiddag ook uitgehaald omdat hij er zo'n last van had, in de veronderstelling dat Frits naar huis mocht, en vervolgens kwam dus de mededeling dat hij nog een week moet... Weer opnieuw prikken, weer ellende. Maar goed, het zit weer. Komen we bij dokter Rutten, constateert die doodleuk dat Frits' rechterarm (waar 's middags het infuus uitgehaald is) ontstoken is... Vandaar dat die waarde dus ook niet gedaald was. Enig lichtpuntje in deze misère is dat er morgen contact met Veldhoven gelegd wordt om te kijken of hij daar terecht kan. Zou toch wel heel fijn zijn, want dan is hij de laatste week ziekenhuis in ieder geval wat dichter bij huis!

Verder is er bekend dat de botlap waarschijnlijk in september teruggeplaatst wordt, en dat daarna de controle-mri en de mri in Utrecht gemaakt gaan worden. Daarna worden de anti-epileptica afgebouwd. En tot die tijd mag Frits niet naar de kapper. Nou ja, als dat het enige is...

Zo, daar zijn we weer even. Ik zal jullie eens bijpraten over wat er de afgelopen dagen allemaal gebeurd is.

Jullie hebben kunnen lezen van de ellende van het verwijderen van de hechtingen en de bezoeken aan de huisartsenpost. Vervolgens is dus woensdag Frits' gezicht beginnen te zwellen, zo erg dat hij er 's avonds laat nog mee naar de huisartsenpost is gereden. Die heeft geconstateerd dat er vocht onder de wond zat en heeft daarom Tilburg gebeld. De dienstdoende arts daar vond het niet nodig dat Frits kwam. De huisarts heeft het wekadvies meegegeven. Donderdagochtend heeft Frits de afdeling in Tilburg gebeld, ook die hebben tegen hem gezegd dat er geen reden tot zorg was. Zij hebben niet overlegd met een arts. Donderdagmiddag heeft Frits nog een keer gebeld, en toen mocht hij dan toch maar even komen. En maar goed ook dus. Dokter Broekman heeft heel snel gezien dat het mis was, en heeft ook al snel aangegeven dat Frits moest blijven en dat hij hoogstwaarschijnlijk geopereerd ging worden. Dat is vrijdagmiddag gebeurd. De operatie is goed verlopen, de botlap is eruit en alles is schoongemaakt en weer gehecht. Tulbandje om en terug naar de afdeling. Daar ging het tulbandje op advies van de arts er weer af en zagen we de deuk. Overigens heeft Frits nog geen helmpje, want in eerste instantie werd er gezegd dat hij er eentje kreeg, vervolgens is er gezegd dat hij mocht kiezen omdat de arts het niet echt nodig vond en daarna is gezegd dat hij er geen kreeg. Snappen jullie het nog? Daar zijn we dus nog mee bezig.

Inmiddels zijn we dus twee dagen verder. Frits voelt zich beter, maar zijn gezicht is nog steeds dik. Inmiddels heeft hij ook weer verhoging, wat dus niet goed is. Ik heb net zelf de afdeling gebeld, maar ze gaan nog geen actie ondernemen, omdat ze de artsen alleen mogen bellen voor spoedgevallen. Als de temperatuur nog verder oploopt, gaan ze actie ondernemen. Morgenvroeg wordt er sowieso bloed geprikt. Mijn betoog dat Frits donderdagavond met een mega-ontsteking en zonder ziektebeeld (met alleen een dik gezicht en een beetje verhoging) in het ziekenhuis beland is en dat zijn starttemperatuur op 36.3 ligt, heeft geen indruk gemaakt. Ik ben benieuwd hoe dit gaat aflopen, maar het moge duidelijk zijn dat het nog niet goed zit! Laat die kaarsjes dus nog maar even aan...

Jawel, hij is er weer. Nu enkele dagen bij mijn ouders en ben goed op krachten aan het komen. Elke dag zit er wel vooruitgang in.  Al een aantal dagen helemaal geen hoofdpijn meer gehad en ook activiteiten zoals een stukje lopen worden steeds langer. Morgen, maandag, de hechtingen eruit en dan hebben we dus weer een stap gehad.

Hoera, nog maar 1 nachtje slapen, en dan mag Frits naar huis! Dat wil zeggen, naar zijn ouders, want daar gaat hij voorlopig naartoe. We hebben nog niet besloten wanneer hij dan echt naar huis komt, dat moeten we gewoon even afwachten. Maar eerst eens zien dat hij weer een gewoon ritme krijgt en niet meer zoveel slaapt, en dat hij de kinderen weer een paar uur om zich heen kan verdragen. Maar het is in ieder geval fijn dat hij uit het ziekenhuis mag!

Vanmiddag hadden we het ontslaggesprek. Daarin zijn een aantal afspraken gemaakt, zoals de 6-weken controle bij de chirurg. Maandag moet hij terug voor de hechtingen, en de 28e krijgen we de uitslag over het weefsel. Verder heeft Frits leefregels meegekregen: hij mag voorzichtig weer dingen gaan doen, en moet daarbij goed naar zijn lichaam luisteren. Sporten mag de komende 6 weken niet, werken ook niet. Over autorijden moeten we het met dokter Rutten hebben tijdens de 6-weken controle. Domper op het geheel was dat Frits ook 3 maanden lang niet mag tillen. 3 maanden!!!!!! Das nog kei-lang! Om precies te zijn: dat is totdat we terugkomen van vakantie (want dat is op 13 augustus...) En daar hebben ze het van tevoren niet over gehad... We gingen er dus vanuit dat met 6 weken Frits weer op zijn oude niveau zou zijn, en dat we verder konden zoals we dat vlak voor de operatie ook deden. Maar dat feest gaat dus niet door. Dat is voor ons allemaal niet prettig: de kinderen zullen toch rekening met papa moeten houden en veel zelf moeten doen, Frits zelf zal erg moeten oppassen met wat hij wel en niet kan doen en ik zal er rekening mee moeten houden dat Frits zowel in het huishouden als met de kinderen minder kan doen dan voorheen. Balen alom dus!

Voor mij was dit een grote klap, die me nog maar eens met mijn neus op de feiten drukt dat het geen peulenschil is wat er allemaal gebeurt. Natuurlijk weet je dat je man ziek is en dat hij enige tijd beperkt zal zijn, en natuurlijk calculeer je dat in en ga je er helemaal voor om hem zo goed mogelijk te ondersteunen in zijn ziekteproces. Maar ik baal er wel van, want ik zie mijn zomervakantie ook in het water vallen. Frits mag immers weinig? Dat betekent dat ook dan het meeste op mij zal neerkomen, net zoals in de carnavalsvakantie en de meivakantie. Natuurlijk wordt er van alle kanten hulp aangeboden, maar in de basis zal ik er toch voor moeten zorgen dat alles reilt en zeilt, en het gevoel van verantwoordelijk zijn verdwijnt met al die hulp niet. Misschien valt het straks allemaal wel mee, maar nu zie ik het even somber in... Ik hoop dat de herfstvakantie weer echt rust kan brengen, zowel lichamelijk als geestelijk. Die heb ik tegen die tijd wel verdiend, schat ik zo in...

Vandaag gaat het gelukkig weer beter met Frits. Hij kan weer gewoon eten en alles blijft binnen (maar het harinkje wat ik meebracht, mocht ik aan Phoxy geven...) De hoofdpijn is weer minder dan gisteren, maar hij merkt wel dat het erger wordt als er visite is.

Vanmorgen heb ik Frits' hoofd onder handen genomen. In overleg met de verpleging heb ik de tondeuse eroverheen gehaald, zodat het nu een kaal geheel is geworden. Morgenvroeg zullen ze het wassen met betadineshampoo. De hechtingen moeten er nog even in blijven zitten, ze zullen er tussen de 7 en 10 dagen na de operatie uitgehaald worden. Lastige is dan wel dat Frits dan waarschijnlijk al thuis is, en dat we er dan voor terugmoeten naar TIlburg. De verwachting van de verpleging is dat Frits aan het eind van de week naar huis mag. Ik interpreteer dat als vrijdag of zaterdag, aangezien het donderdag Hemelvaart is. We zijn nog aan het nadenken over waar Frits dan heen gaat, omdat de kinderen natuurlijk ook het hele weekend thuis zijn. Nu kan ik wel voor de kinderen zorgen, maar het blijft dan wel druk voor Frits, aangezien ze niet de hele dag stil in een hoekje gaan zitten. En we willen ze eigenlijk niet uit logeren sturen, om te voorkomen dat ze het gevoel krijgen weggestuurd te worden als papa eindelijk weer thuis komt. Een optie zou zijn als Frits eerst nog een weekendje bij zijn ouders gaat logeren. Even over nadenken dus nog.

Vanavond ben ik als verrassing met de kinderen bij papa gaan eten. We hadden broodjes bij ons, en hebben knus op papa's bed zitten picknicken. Frits is daar erg blij mee, ook al wordt hij er erg moe van. Na een half uurtje zette hij ons dan ook buiten. Waren we bijna bij de lift, draait Myrthe zich ineens om en sprint terug naar papa voor nog een kus. Lief toch?

Nu ligt het grut in bed. Hopelijk bijft het stil vannacht!

Gisteren laat in de middag heeft Frits morfine gehad tegen de hoofdpijn. Helaas pindakaas heeft hij daar niet echt goed op gereageerd: hij is er hondsberoerd van geworden. Hij heeft een paar keer flink overgegeven en zijn bloeddruk was gestegen. De verpleging heeft er een arts bij geroepen die nog een keer naar de scan van eerder die dag gekeken heeft (dokter Rutten had dat al gedaan en die was heel tevreden). Zij zag ook geen rare dingen daarop die de oorzaak konden zijn voor de ellende, en omdat Frits niet suf was hebben ze geen nieuwe scan gemaakt. Hij heeft wel pilletjes tegen de misselijkheid gehad. Rond half 10 heeft hij geprobeerd yoghurt te eten, en dat ging goed. Het ontbijt van vanochtend zit er ook nog in.

Hier thuis was het weer suvivalen vannacht: Luc begon net na twaalven te spoken, en heeft dat tot ongeveer half 3 volgehouden... Van ellende heb ik het campingbed maar naast mijn bed gezet (en dat lag natuurlijk nog in de auto...) en daar heb ik het huilebalkje in geparkeerd. Maar denk nou niet dat hij het daar mee eens was! In eerste instantie heeft hij daar ook nog flink staan brullen, en uiteindelijk is hij gaan zitten kletsen en zingen. Slaapliedjes voor mama, zullen we maar zeggen. Tegen half 3 viel hij om... Maar goed dat ik vanmiddag lekker naar een ontspanningsmassage mag, even mama-tijd!

Vanmorgen nog even gauw met Myrthe en Luc naar papa in het ziekenhuis geweest. Ik merk wel dat vooral Myrthe een hoop meekrijgt van wat er gebeurt. Ze heeft het er regelmatig over dat papa in het ziekenhuis is, en dat de dokter iets uit zijn hoofd gehaald heeft. Ze weet ook heel goed dat papa niet mag autorijden en dat dat duurt totdat de kerstboom er staat. Verder hangt ze heel veel aan mij, vooral met slapen laat ze dat merken. Gisteravond moest ze even in Caroliens bed slapen omdat ik wat langer bleef hangen bij mijn schoonbroer, en vervolgens heeft ze heel Veldhoven bij elkaar gekrijst. Ook Luc is zich er wel van bewust dat papa niet thuis is. Hij vertelt een paar keer op een dag: papa, rijen, auto! Waarmee hij dus bedoelt dat we met de auto naar papa moeten omdat hij niet thuis is.

Frits is op het moment erg emotioneel. Hopelijk is het een fase. De verpleging kon er weinig over zeggen. Het kan te maken hebben met de naweeën van de operatie, maar het kan ook te maken hebben met de plek waar de tumor zat. Hij heeft in ieder geval last van hoofdpijn en krijgt daar paracetamol voor. En hij is snel vermoeid en slaapt dus veel. Vanmiddag heeft hij een mri gehad (dat ging niet helemaal goed, hij moest beneden nog lang wachten en het prikken van de contrastvloeistof ging ook niet helemaal lekker). Morgen zal ik eens vragen wanneer de chirurg nog met ons spreekt.

Frits belde net nog even. Hij voelt zich erg beroerd en heeft inmiddels morfine gehad tegen de hoofdpijn. Hij zit dus lichtelijk in een dip. Hopen dat het weer snel de goede kant uit gaat!

Vanmiddag ben ik met de kinderen naar het ziekenhuis geweest. Frits was erg blij ze te zien. Myrthe vond het in eerste instantie wel een beetje raar om papa half kaal te zien (want de pleisters zijn er inmiddels af), en Luc vond het reuze interessant om de afdeling te verkennen. Aangezien Frits' buurman vanochtend geopereerd was, zijn we met de kinderen naar het zitje vooraan de afdeling gegaan. Frits liep zelf mee! Op de terugweg was hij wel wiebelig en erg moe, maar toch! Gelukkig wordt hij vanaf vandaag niet meer om de twee uur gecontroleerd, maar om de vier, zodat hij langer kan slapen. Ook 's nachts, want die controles gingen 's nachts gewoon door :S

Morgen wordt als het goed is de eerste controle-mri gemaakt, we zijn heel benieuwd wat daar uitkomt! Verder bedankt Frits nog maar een keer iedereen die met ons meeleeft, en geeft hij aan graag bezoek te krijgen. Dat breekt de dag een beetje Kijk even bij het item Bezoekrooster als je wilt gaan en laat het me even weten!

Voor alle duidelijkheid zal ik hier het bezoekrooster neerzetten. Dan kan iedereen snel zien wanneer hij eventueel naar het ziekenhuis kan gaan. Let erop: maximaal 2 bezoekers aan het bed en geen kinderen mee. Ik zal het rooster hier steeds aanpassen als er wijzigingen zijn. Wel even bellen of mailen naar mij en niet op eigen houtje gaan!

	11-12	15-17	19-21
za	Hans & Marijke	ikzelf	ouders Frits
zo	ouders Petra	ikzelf	ouders Frits
ma	ikzelf	Hans & Eugenie	ouders Frits
di	fam. van Dijk	Marijke	Maarten & Marlieke
woe
do

Vanmorgen om half 11 kreeg ik een sms-je van Frits dat hij verhuisd zou worden naar de gewone afdeling. Zijn broer en zus hadden de eer hem mee te mogen verhuizen Zij vonden dat Frits er goed uit zag (veel beter als na de aanval in februari) en dat hij heel helder was.

Vanmiddag ben ik zelf bij Frits geweest. Hij was verlost van al zijn slangetjes, had alleen nog zijn cateter en infuus. Zelfs zijn tulband was al van zijn hoofd! Er zaten alleen nog twee grote witte pleisters op. Heb er stiekem onder gespiekt en heb hele grote hechtingen gezien... We hebben bij de verpleging eens geïnformeerd naar wanneer de cateter eruit mag, en dat zal zijn als Frits morgen weer een beetje mobiel wordt. Hij mag dan in een stoel zitten en een wandelingetje richting toilet maken.

Vervolgens stap ik in de auto en bel ik hem nog even (ik was nog op de parkeerplaats!), zegt ie: raad eens waar ik zit? In een stoel! Nou vraag ik je... Was de zuster teruggekomen, had ze tegen Frits gezegd: Ik denk dat u de uitzondering bent die de regel bevestigt. Wilt u in een stoel zitten? Nou, daar zeg je dan dus geen nee tegen. De cateter zit er nog in, maar hij is dus uit bed geweest! En meteen maar even naar de wc, dus dat werkt ook allemaal weer ;). Hoezo, flitsend herstel?

Nadat ik om 12.00 het telefoontje van de anesthesioloog had gehad, ben ik om 14.00 met een vriendin richting ziekenhuis gereden. Was de straat nog niet uit, belde de neurochirurg himself! Hij was erg tevreden over de operatie, en gaf aan dat hij op het oog de hele tumor verwijderd heeft. Of dat ook echt zo is, zullen we maandag na de mri weten.

Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen konden we eerst nog aan de koffie, want Frits was nog niet op de medi-care. Toen hij eenmaal geïnstalleerd was, ben ik hem eens goed gaan inspecteren. En het viel allemaal reuze mee! Hij heeft een beschaafd verband om zijn hoofd (daar komt wel een slangetje uit, maar als dat alles is...) en verder hangt hij nog aan een slangetjes-spaghetti vanwege alle controles van bloeddruk, zuurstof, hartslag enz. Natuurlijk heeft hij een cateter en een infuus, maar al met al ziet het er beschaafd uit. En hij was vanmiddag hartstikke helder! We hebben een goed gesprek kunnen voeren, hij was goed wakker en goed bij de pinken. Hij had het heel gezellig gehad op de operatiekamer, en heeft vanalles verteld over de kinderen, zijn werk en zijn hobby's. En waarschijnlijk ook over mij... Het was een hele vreemde gewaarwording om ineens zijn arm omhoog te zien komen terwijl hij er zelf niets aan deed (maar dan prikte de chirurg ergens in ter controle). Verder had hij weinig pijn en had hij ook nog niets gedronken en gegeten, dus had hij wel dorst en honger. Helaas pindakaas moet hij daarmee wachten tot 6 uur na de operatie (dus ergens tussen 8 en 9 vanavond krijgt hij zijn eerste slokje water).

Als het zo goed blijft gaan, kan het bezoek op gang komen. Frits' ouders zijn vanavond de eersten, en dan zullen we het rooster eens gaan aanvullen.

Verslag van de rest van de avond: Frits' ouders zijn geweest, en die vonden ook dat hun zoon er goed aan toe was. Hij is nog wel snel moe, maar heeft al vanillevla gegeten!

Zonet heeft Frits mij zowaar gebeld! (het was 5 over 10, hij heeft geen besef van tijd, want heeft geen horloge en geen telefoon daar, belde met de telefoon van de afdeling) Hij voelt zich goed, heeft inmiddels ook twee boterhammen met kaas op. Morgenvroeg mag hij terug naar de afdeling. Het was wel superfijn om hem te horen!

Daarnet om 12.00 telefoon gehad uit het ziekenhuis: de operatie is goed verlopen! De verwachte eindtijd is 14.00, waarna Frits naar de uitslaapkamer wordt gebracht. Ergens tussen 14.30 en 15.00 zal hij dan op medium care terecht komen, en dan kan ik eindelijk gaan kijken wat ze ervan gemaakt hebben. Ben toch wel heel benieuwd!

Gisteravond stuurde Frits nog een sms-je dat hij op de afdeling iemand tegen gekomen was die over zijn dopjes begonnen was. Deze man was maandag geopereerd, onder narcose, aan een grote tumor in zijn hoofd. Hij liep er alweer vlot bij! Laten we hopen dat Frits dit goede voorbeeld gaat volgen!

Het is bijna zover. Morgenavond de opname en vrijdag gaat het dan gebeuren. Na de operatie zal ik de rest van de dag op medium-care doorbrengen. Dat betekent dat alleen Petra bij mij kan zijn.

Als ik weer op de normale afdeling ben (St. Elisabeth ziekenhuis Tilburg afdeling C3), hopelijk zaterdag, gelden de normale bezoektijden. Die zijn van 11.00 tot 13.00 uur en van 14.00 tot 20.30 uur, waarin er ook nog gegeten wordt van 12.00 tot 12.45 uur en van 17.00 tot 17.45 uur. Echter ik wil een dringend beroep doen op iedereen om alleen in overleg met Petra naar het ziekenhuis te komen. Voor de eerste dagen is het advies geen tot heel weinig bezoek. Als het goed gaat is er voor de eerste dagen al een schema opgezet, wat eventueel aangevuld kan worden met bezoek van buiten de familie. Hou er rekening mee dat er niet meer dan 2 mensen tegelijk op de kamer aan het bed mogen zijn. Met meerderen komen kan wel maar dan is het een kwestie van elkaar aflossen. Natuurlijk ben ik in het ziekenhuis (waarschijnlijk) erg blij met aanloop, maar dat geldt ook voor als ik weer thuis ben! Petra zal de blog bijhouden de komende tijd.

 St. Elisabeth   

Vannacht toch weer een goede nachtrust gehad. Ondanks al die dopjes op mijn hoofd ben ik gewoon kunnen gaan slapen en heb ik ook redelijk goed geslapen. Helaas waren de kinderen er al weer bijtijds bij dus uitslapen zat er niet in.

(het is alleen jammer dat Frits niet stil is als hij slaapt... want dat betekent voor mij toch minder goede nachtrust!)

Vanmorgen om 11 uur in Tilburg waar we werden opgevangen door het hoofd van de afdeling. Zij heeft uitleg gegeven over wat de dag van vandaag zou gaan brengen. Dat is niet zo heel veel, want behalve de stealth-MRI wordt er alleen bloed geprikt. Daarna kan ik weer mee terug naar huis. Ter plekke werd ik voorbereid voor de MRI. Er zijn een stuk of 8 dopjes op mijn hoofd geplakt die straks een rol moeten gaan spelen bij het navigeren, ofwel TomTommen, van de chirurgen.

 tomtom  dopjes

Er is dus ook weer wat haar verwijderd want op de plekken waar de dopjes gekomen zijn, is het nu kaalgeschoren. De dopjes blijven zitten tot na de operatie. Je kunt je dus wel voorstellen dat ik er als een buitenaards wezen bijloop nu. Kreeg al een reactie van een kind: mama, kijk eens naar die meneer, wat heeft die nou, zielig hè.

Helaas was de MRI-scan echter pas voorzien om 15.45 wat betekende dat we nog wat uren door te brengen hadden in het ziekenhuis. Als er ruimte was zouden we gebeld worden en konden we eerder, daardoor konden we ook niet uit het ziekenhuis weg gaan. Echter op het moment dat ernaar geïnformeerd werd liepen ze al achter op schema. We zijn dus maar gaan lunchen en wat gaan drinken. Onze verbazing was dan ook groot dat we uiteindelijk toch een uur eerder terecht konden voor de MRI. Bijzonder vond ik wel dat Petra erbij mocht zijn. Zij haakte halverwege echter af vanwege de klereherrie die het scanappparaat maakte.

Uiteindelijk word ik donderdagavond om 20.00 uur terugverwacht op de afdeling om opgenomen te worden. Dat is lekker aangezien ik zo nog 2 dagen thuis kan zijn in plaats van al in het ziekenhuis rond te hangen. Als ik er donderdag weer ben krijg ik ook te horen hoe laat de operatie vrijdag zal zijn. Ondanks dat er aangegeven is dat ik de eerste zal zijn die aan de beurt is heeft de verpleging het al vaker meegemaakt dat ze dan toch nog eerst een kleine operatie doen. Dat is dus nog even afwachten.

Nacht"rust" was eigenlijk de titel, maar de "rust" is uit de onderwerptekst weggevallen, net zoals de rust ook in mijn nachten aan het wegvallen is.

Met name snachts is te merken dat de spanning toch wel aan het toenemen is. Overdag gaat dat nog, maar snachts is het maar draaien en draaien. Van vrijdag op zaterdag en zaterdag op zondag redelijk geslapen, van zondag op maandag goed geslapen, maar vannacht meer niet dan wel geslapen. Hoezo uitgerust zijn op vrijdag...

Zometeen naar Tilburg voor de MRI-scan.

* ons petekind Lieke, vanmorgen 4 mei, grote zus geworden is van Marleen. Proficiat Floor, Maarten en Lieke met jullie dochter en zusje.

* Petra en de kinderen ook naar Maartje, onze kapster, zijn geweest. Myrthe eerst hetzelfde wilde als papa, maar dat we dat toch maar niet gedaan hebben. Dat Petra ook gekortwiekt is. Er is zelfs meer af dan bij mij; er is ook wel meer overgebleven...

* de bestelde kledingkast van IKEA al geleverd is en dat die de afgelopen dagen met hulp van mijn schoonouders in elkaar is gezet. En vandaag hebben we die ook ingericht.

* ik na de eerste maand sporten in gewicht en omvang was afgevallen en dat ik na de tweede maand, met dank aan de medicijnen, weer in gewicht en omvang ben toegenomen.

* de afgelopen paar dagen rustig aan gedaan heb. Ben naar de lintjesuitreiking in Eindhoven geweest, waar Petra's moeder onderscheiden is. Zijn uit eten geweest. Vanmiddag via de radio de ontknoping van de eredivisie gevolgd, waarbij mijn felicitaties gaan naar Twente. Een verdiende kampioen.

* we af en toe niet genoeg behang hebben om Luc achter te plakken, maar dat dat vast wel weer over zal gaan.

* er ondertussen nog maar 4 en een halve dag te gaan zijn tot de operatie en het langzaamaan toch wel dichterbij komt. Ik ben nog steeds redelijk relaxt en ontspannen hoewel de spanning wel aan het toenemen is. Ik neem aan dat dat dinsdag wel echt om zal slaan als ik in Tilburg ben voor de MRI.